I'm NOT okay rozdział 7

-I co?-zapytał Gerard zaglądając mi przez ramię.
Wpatrywałem się w test. Jestem pewny, że jest on negatywny. Westchnąłem ciężko i spojrzałem na niego z uśmiechem.
-A może ty zrób test, hmmm?-mruknąłem.
-A zrobię!-otworzył nowe pudełko.
Chuj wie, skąd je miał. Pewnie kupił ich pełno, żeby potwierdzić. Tak się na to cieszył. Aż tak bardzo chciał dziecka, że jeszcze rano wepchnął mi w tyłek chyba tonę swojej spermy. Żeby to jeszcze było delikatnie...A on specjalnie się pobudzał i do mnie przychodził i smyrał mnie tym czymś po udzie. Całe szczęście, że Andy był poza domem i nie usłyszał tej naszej pięknej serenady z jęków. Nawet dobrze, bo nie musiałem się tłumaczyć z tego, co robię.
Kocham być tak blisko Gerarda w ten sposób, bo wiem, że jest tylko mój. Nikt nie ma prawa mi go odebrać. Mogę się z nim pieprzyć kiedy chcę i gdzie chcę. A za niedługo będzie nasz ślub, więc na pewno skorzystamy z tej okazji jeszcze bardziej. Może wymyślę coś romantycznego do tej pory. Jakiś strój z sex-shopu, czy coś.
-Frank, zobacz! Dwie kreski!-zaśmiał się Gerard.-A ty ile miałeś?-w jego oczach widziałem ogniki szczęścia.-Ile powinno być?
-Jedna kreska, to negatywny, Gee....-powiedziałem cicho i poczekałem przez chwilę, aż zrozumie.
-Przecież ja nie jestem pozytywny.....-oparł się dłońmi o zlew i spojrzał w lustro. Wpatrywał się w swoje odbicie, jakby szukał winy w swoim wyglądzie.
Przytuliłem go od tyłu i uśmiechnąłem się lekko. Złożyłem pocałunek na jego szyi, cały czas wpatrując się w jego odbicie. Widziałem, jak lekko się uśmiechnął przymykając oczy. Cholera, chciałem go teraz, ale jakoś nie mogłem sobie tego wyobrazić. Teraz w końcu Gerard ma w brzuchu nasze małe dzieciątko. Jak mam go pieprzyć, skoro będzie miał brzuch?
-Frankie, czy ja jestem w ciąży?-obrócił się i spojrzał mi w oczy.
Dotknąłem delikatnie jego policzka i uśmiechnąłem się.
-Jesteś, Gerry.-przytuliłem go mocniej, żeby jakoś go wesprzeć. Wiedziałem, że to nie jest dla niego łatwe.
-Jak ja donoszę ciąże, skoro umieram?-szepnął.
Pokręciłem głową. Sam nie wiedziałem jak, ale chciałem, żeby było okej. Gerard, ja i nasze dziecko. Jako mała, szczęśliwa rodzinka. Może jeszcze kupimy sobie psa? Tak pies byłby idealny. Maluszek bawiłby się z nim, a ja i Gee siedzielibyśmy na kanapie i uśmiechali się widząc to wszystko. To było by zbyt idealne, aby być prawdziwe. Albo umrze Gerard, albo dziecko. Nie mogę mieć dwóch, chociaż bardzo bym chciał.
Zebraliśmy się, ubraliśmy w jakieś normalne ciuchy i zjedliśmy wielkie śniadanie. Chłopak na samą myśl o ciąży zrobił się głodny jak cholera. Umówiłem go jeszcze do lekarza, a potem musiałem przekonywać, że nie będzie używać igieł.
-Jesteś pewny?-szatyn patrzył na mnie niepewnie.-A jak wyciągnie igłę i mi wbije ją w plecy?!
-Panikujesz, Gee.-powiedziałem spokojnie dopijając swoją kawę.-Jak pójdziesz do lekarza, to obiecuje ci, że przez całą noc będę robił co tylko zechcesz.-zamruczałem całując go w policzek.-Wszystko.-dodałem jeszcze i wstałem od stołu.
-To o której ten lekarz?-zapytał od razu.
Lekarz, a właściwie lekarka dokładnie zbadała mojego narzeczonego. Naprawdę był w ciąży. To już oficjalnie zatwierdzone. Tak się ucieszyliśmy oboje. W końcu to nasze małe dzieciątko. Nasze.
Będziemy dobrymi rodzicami.

I'm NOT okay rozdział 6

-FRANK, OTWÓRZ TE JEBANE DRZWI!-usłyszałem krzyk Gerarda.
-Spieprzaj.-mruknąłem pod nosem i zakryłem głowę poduszką.
Nie chciałem mieć z nim nic do czynienia. To było okropne. Zrobił to po to, żeby mnie zranić? Znowu. Znowu cierpię przez drugiego człowieka. Znowu mam ochotę zrobić sobie krzywdę.
-Frankie, proszę....-westchnął i zapukał ostatni raz.
Zrezygnowany wstałem z łóżka. Otworzyłem drzwi i spojrzałem na niego chłodno. Chłopak miał policzki mokre od łez. Nie przejąłem się tym. Pozostałem zimnym sukinsynem.
-O co chodzi?-spojrzałem na niego z wyższością.
-Jja....Frank, ja przepraszam.-szatyn padł na kolana.-Ja nie chciałem, naprawdę.....
-Nie wiem, czy jesteś Gerardem, czy Danny'm.-powiedziałem chłodno.
-Danny?-zaśmiał się histerycznie.-Ty myślałeś, że to ja?
-A ty.....
-To był pamiętnik Danny'ego, owszem. Ale potem go mi oddał, jak wyjechał. Potem ja w nim pisałem. Ja byłem w tobie zakochany, nie Danny.-chłopak przytulił się do moich nóg i pocałował mnie w odsłoniętą część brzucha.-To ja czułem do ciebie to uczucie i było ono przeznaczone tylko dla mnie. Nie chciałem się tobą dzielić, ale to wolałeś jego, nie mnie. Nie tego chłopaka, który siedział ciągle sam, z dala od innych. Tego, który rysował cię miliony razy w swoim zeszycie.-wyciągnął rękę i ujął nią moją dłoń.-Bardzo byłem w tobie zakochany, a potem ten samochód i Danny, który go prowadził....Ja wtedy cię uratowałem. Zawiozłem cię do szpitala. Byłem przy tobie dzień i noc, a gdy się obudziłeś, to nakrzyczałeś na mnie, ale ci wybaczyłem, bo miałeś prawo być zły, Frankie.
Patrzyłem na niego coraz bardziej zatapiając się w jego cichym i spokojnym głosie. Uklęknąłem przed nim i ująłem jego twarz w dłonie. Chciałem zapamiętać wszystko, co tak bardzo kochałem. jego czerwone usta, zielone oczy, które wywoływały u mnie dreszcze....Ciemne włosy, które tak pięknie się układały...Cały był cudowny.
-Mówisz poważnie, Gee?-pogłaskałem go po policzku.
Chłopak tylko uśmiechnął się i sięgnął po coś w swojej kieszeni.Wyciągnął do mnie zaciśniętą dłoń.
-Franku Anthony Iero....Wyjdziesz za mnie?-zapytał pokazując mi ciemny pierścionek z czaszką, zamiast oczka.
Zaśmiałem się i spojrzałem na niego. Gerard tylko patrzył na mnie i wyczekiwał mojej odpowiedzi.
-Oczywiście, że tak idioto!-rzuciłem się na niego i wycałowałem mu całą twarz.
Patrzyliśmy tak na siebie długi czas, klęcząc na progu mojego pokoju. Skoro go kocham, to dobrze robię. Będziemy razem tak długo, jak się da. Przede wszystkim miłość. Nasza miłość, która jest ważna. Nie zostawię go. Będę z nim do końca, a nawet dłużej.
-Chodź, musimy powiedzieć twojemu ojczymowi.-wstał w końcu, a mój wzrok powędrował na jego spodnie. Zawstydzony wstałem z kolan i uśmiechnąłem się.
Stanęliśmy w salonie przed Andy'm, który patrzył na nas spokojnie. Odłożył gazetę i upił łyk swojej kawy.
-O co chodzi, dzieciaki?-zapytał.
-Jestem Gerard Way i mam zaszczyt poinformować pana, że ja i Frank się pobieramy. Zostaniemy razem.-powiedział mój narzeczony.
Boże, jak to pięknie brzmi...Frank Way...
-Uhm, a nie jest za wcześnie na takie decyzje?-zmarszczył brwi.-Znaczy, akceptuje to, ale Frank jest młody i niektóre rzeczy...
-Nie da się powiedzieć o czystości przed ślubem.-uśmiechnął się i objął mnie w ramieniem.-Ale nie chcę zwlekać. Czekałem na niego długi czas, a teraz nie chcę go znów tracić. Kocham Franka i zadbam o niego lepiej, niż zrobiłby to ktokolwiek inny. Mój narzeczony na pewno zgodzi się ze mną, że ślub będzie za tydzień, a w tym czasie przeprowadzi się do mnie.
-Ttak, oczywiście....-szepnąłem wpatrując się w podłogę. Jemu to wszystko przychodziło tak łatwo.-Gerard i ja chcemy być szczęśliwi. Jesteśmy zakochani i to nie będzie błąd.
Po długich przemowach Andy w końcu coś zrozumiał.
-Jesteś w ciąży, Frank?-przyjrzał mi się.
Spiekłem raka i spuściłem wzrok.
-Faceci nie są w ciąży.-powiedziałem cichutko.-To niemożliwe.
-Oj mało wiesz, Frankie.-westchnął Andy.-Twój ojciec był w ciąży.-powiedział spokojnie.
Wziąłem głęboki wdech i opuściłem pokój. To nie jest prawda. Andy sobie żartuje. Mężczyźni zapładniają, a nie są zapładniani. To głupie.
Położyłem się na swoim łóżku i przykryłem ciepłą kołdrą. Niestety Gerard przylazł za mną i uwalił się na miejscu obok. Wtulił się w moje plecy i po prostu pocałował mnie w ramię. Obróciłem lekko głowę, żeby się dowiedzieć, o co mu chodzi, a ten złożył czułego całusa na moim policzku. Zaśmiałem się cicho i odwróciłem się w jego stronę.
-Jesteś w ciąży, Frankie?-szepnął mi do ucha, a po moim ciele przeszły przyjemne ciarki.-Pieprzyłem cię aż tak, że jesteś w ciąży?-polizał płatek mojego ucha.-Powiedz mi.
-Jezu, nie jestem.-westchnąłem.-Prędzej ty.
-Frank....Ty jesteś tak pozytywny, jak twój ojciec....Musisz być w ciąży.-przytulił mnie mocno.-Proszę, bądź w ciąży....
Przewróciłem oczami i wtuliłem się w niego.
-Ja będę w ciąży, to ty nie bądź chory.-ziewnąłem i zasnąłem w jego bezpiecznych ramionach.

I'm NOT okay rozdział 5

Nie chodziliśmy do szkoły przez cały tydzień, bo Gerard nagle się napalił na to, aby pieprzyć się po całym domu. Oczywiście byłem temu przeciwny, ale patrzył na mnie tak, że w końcu musiałem się na to zgodzić. Jeden dzień sobie odpuścił, bo jak sam powiedział, będzie musiał jeździć na wózku inwalidzkim, jeśli tak dalej pójdzie. Ale to nie moja wina, sam tego chciał.
-Jesteś głodny?-zapytałem, gdy usiadł przy stole w kuchni.
-A co mi ugotujesz, kochanie?-przetarł oczy i spojrzał na mnie uśmiechając się szeroko.-Cześć.
-Głupek.-pokręciłem głową nakładając na talerz jajecznicę.
Podałem mu posiłek, a sam usiadłem naprzeciwko i wpatrywałem się w niego, jak w obrazek. Niestety do kuchni wszedł zaspany Mikey i też zażądał jedzenia, więc musiałem oderwać wzrok od szatyna i przygotować jeszcze coś do jedzenia młodszemu Way'owi.
-Skoro  już tu tak jakby mieszkasz, Frank, to mogę cię prosić, abyście nie pieprzyli się gdzie popadnie i w środku nocy też?-powiedział ziewając.
Zamurowało mnie, więc nic nie odpowiedziałem, tylko wpatrywałem się w patelnie starając się nie przypalić jedzenia.
-To nie nasza wina, że podsłuchujesz w nocy. Powinieneś już dawno spać, gdy dorośli się bawią.-Gerard upił łyk kawy i spojrzał karcąco na brata.-Mówiłem ci, że nie zamierzam robić tego, co podoba się innym. Teraz skupiam się całym sobą na sobie i na Franku, bo to jest dla mnie najważniejsze.
Zrobiło mi się okropnie gorąco. Uchyliłem lekko okno i zaczerpnąłem świeżego powietrza.
-Świetnie, więc jak przyjedzie Ray, to też wam zrobimy słuchowisko!-krzyknął i opuścił kuchnie.
Westchnąłem smutno i oparłem się o blat wyglądając na zewnątrz. Szatyn przytulił mnie od tyłu i dał mi krótkiego buziaka w usta.
-Nie martw się kochanie. Będzie dobrze. Mikey ma dziś gorszy dzień.-uśmiechnął się pocieszająco.-Dzisiaj mam badania.
-Pójść z tobą?-zapytałem od razu.
Gerard tylko pokręcił głową.
Przed południem ubrał się i opuścił mieszkanie. Zostałem sam na sam z Mikey'em, który nie był już zły. Wydawał się być zadowolony z jakiegoś powodu, ale nawet go o to nie pytałem. Postanowiłem spędzić trochę czasu w pokoju mojego chłopaka i poprzeglądać jego rzeczy. Od długiego czasu chciałem to zrobić, ale nie mogłem, bo w większość spędzałem tu tylko noce. Albo pieprzyłem się z nim.
Gerard nigdy nie mówił za dużo o sobie. Wolał ciągle, abym opowiadał o sobie, o tacie i o Andy'm. Chciał wiedzieć wszystko na mój temat. Rozumem to, ale teraz jest moja kolej na poznanie go. Usiadłem przed dużą, starą szafą w jego pokoju. Zacząłem przeglądać wszystkie papiery, zdjęcia, rysunki. Nigdy nie widziałem, żeby ktoś tak pięknie rysował. Chłopak naprawdę miał talent. Odłożyłem obraz i wróciłem do przeglądania reszty rzeczy. Znalazłem jego stary pamiętnik. Nie chciałem przeglądać jego aż tak prywatnych rzeczy, ale skoro jesteśmy parą, to nie powinniśmy mieć przed sobą tajemnic. Otworzyłem go na pierwszej stronie.
"Drogi pamiętniku.
Jestem okropny. W szkole przeczytałem dziennik tego chłopaka. Ma chyba zaledwie 12 lat! To jest chore, żeby aż tak mu odbijało na moim punkcie!"
Potem pisał coś jeszcze o tym dzieciaku. Z tego co pisał, dzieciak naprawdę musiał go kochać, skoro aż tak się dla niego poniżał. Dawał się bić i wykorzystywać na wszelkie sposoby, byleby tylko zwrócić na siebie jego uwagę. Przewróciłem kartki do ostatniej strony.
"Ten dzieciak....Przecież mówili, ze umarł.
Teraz nagle widzę jego nazwisko. Śni mi się po nocach. To on. Frank. Frank Iero."
Moje serce zabiło mocniej. Gerard mnie znał wcześniej? I dlaczego byłem martwy?
"Frank, to ten dzieciak, którego pobili moi koledzy pięć lat temu.
Urósł znacznie i nie jest już dzieckiem. Może teraz powinienem spróbować? Przecież nie jest już mały, ma 17 lat i może być ze mną."
Więc to Gerard jest tym chłopakiem, który kiedyś złamał mi serce? Przecież on nie jest do niego podobny! To kłamstwo!
Starałem sobie przypomnieć jakieś fakty, aż do wypadku 12 kwietnia. Nie pamiętam nic. Nawet twarzy tamtego chłopaka. To okropne.
Schowałem twarz w dłoniach i rozpłakałem się. Zaraz potem zabrałem swoje rzeczy i pobiegłem do domu. Nie chciałem tu być. Nie po tym, czego się dowiedziałem.
-Hej młody, co jest?-Andy spojrzał na mnie znad gazety.
Chciałem coś powiedzieć, ale płacz ściskał mi gardło. Wbiegłem do swojego pokoju. Wieczorem Gerard do mnie dzwonił, ale nie odbierałem. Musiałem odpocząć i uporządkować myśli.

I'm NOT okay rozdział 4

Patrzyłem na niego, gdy układał sobie rano fryzurę. Oczywiście zmusił mnie do zostania u niego na noc. Nie spałem, tylko przyglądałem się mu. To jednak nie zmienia faktu, że umiera.

Gerard, chłopak, którego kocham, umiera. Na pierdolonego raka.

Kurwa, jak to jest możliwe, żeby mi to zrobił? Żeby mnie zostawił, gdy ja go kocham całym swoim ciałem i całą swoją duszą? Dlaczego akurat on, a nie kto inny? Dlaczego nie ja?

Tak bardzo chciałem, żeby to wszystko okazało się nieprawdą, ale to było zbyt realne, żeby być snem. On naprawdę umierał, a ja nie mogłem nic z tym zrobić.

-Ile ci zostało?-zapytałem odwracając wzrok od jego twarzy.

-Ile mi zostało, do czego?-zaśmiał się.-Co się dzieje, Frankie? Jesteś jakiś przygaszony.-westchnął smutno, ale mimo to wciąż się uśmiechał.

-Zostawiasz mnie.-szepnąłem.-A dopiero co cię spotkałem...A ty umierasz...

Gerard szybko pochwycił mnie w swoje ramiona i spojrzał głęboko w oczy. Bałem się patrzeć w nie zbyt długo, więc po prostu go pocałowałem. Przymknąłem oczy i włożyłem w to jak najwięcej uczuć. Nie chciałem tracić mojego skarbu. Już straciłem ojca, a teraz on...

Chłopak odsunął się kawałek. Wiedziałem, że dokładnie mi się przygląda. 

-Nie zostawię cię. Odejdziesz ze mną.-powiedział głaszcząc mnie po policzku.

-Co?-zmarszczyłem brwi.

-Mówię, że umrzesz, gdy ja umrę.-wzruszył ramionami.-Twoje serce rozpadnie się na kawałki i przestanie bić.
-Jesteś idiotą.-przewróciłem oczami.
-Ale mnie kochasz.-cmoknął mnie w policzek i wrócił do układania swoich włosów.-Chcę, abyś zamieszkał ze mną na jakiś czas.-powiedział spokojnie.-Albo ja zamieszkałbym u ciebie w pokoju.
-Co? Po co?-zmrużyłem oczy.
Szatyn wzruszył ramionami.
-Bo chcę cię mieć przy sobie.-szepnął.-Bo zostało mi pół roku.
Oparłem się o ścianę, a gorzkie łzy popłynęły po moich policzkach po krótkim czasie. Chciałem teraz stąd wyjść i o nim zapomnieć, ale nie mogłem. Wlepiłem tylko wzrok w podłogę. Wiedziałem, że chłopak stanął przede mną, ale mimo to nie podniosłem wzroku. Nie chciałem, żeby widział, jak jest mi ciężko.
-Kocham cię.-szepnął Gerard i pocałował mnie mocno. Jednym ruchem otarł moje łzy i zastąpił smutek szczęściem. Przez niego czułem wszystkie emocje w jednej minucie.
-Też cię kocham.-powiedziałem, gdy zjechał swoimi ustami na moją szyję. Przymknąłem oczy i wczepiłem palce w jego włosy.-Zróbmy sobie dziś wolne.-szepnąłem.-Poznajmy się lepiej...
-Zgadzam się na ten układ.-zamruczał i uśmiechnął się.
Pociągnąłem go za sobą w stronę jego pokoju. Miałem trudności z utrzymaniem pocałunku, gdy wchodziliśmy po schodach, ale jakoś udało nam się dotrzeć do ciemnych drzwi jego pokoju. Bez zbędnych pytań otworzyłem je i oboje wpadliśmy do środka. Gerard szybkim ruchem zakluczył za nami drzwi, aby nikt nam nie przeszkadzał.
Dość szybko pozbyłem się jego koszulki. W końcu mogłem dokładnie przyjrzeć się jego klatce. Wyglądał naprawdę cudownie. Jak dla mnie był idealny.
-Frank, jesteś pewny, że chcesz?-zapytał gładząc mnie po policzku.
-Jestem kurwa pewien!-rzuciłem się na niego i oboje padliśmy na łóżko.
Zaczęliśmy szybko pozbywać się swoich ciuchów. Oboje chcieliśmy zapomnieć o tym pierwszym razie, który był dla nas zbyt bolesny. Teraz będziemy mieli coś prawdziwego, pełnego uczuć. Chcę, aby to było czymś, po czym będziemy pewni naszych uczuć. Zbliżenie musi być pełne miłości i troski o drugą osobę, a ja myślę, że jestem zdolny, aby mu to zapewnić.
Odsunąłem się kawałek i spojrzałem na niego. Jego włosy były roztrzepane, a policzki idealnie zaróżowione. Usta były lekko rozchylone. Chłopak starał się łapać powietrze. Uśmiechnąłem się przebiegle i zacząłem obsypywać pocałunkami jego klatkę piersiową. Dłonią zjechałem w dół zahaczając o wybrzuszenie w spodniach. W odpowiedzi usłyszałem głośny jęk. Zaśmiałem się cicho i kontynuowałem czynność.
-Frank, proszę cię!-jęknął znowu, gdy zacząłem ssać jego sutki.
Tylko na niego spojrzałem. Męczyłem go tyle czasu, że biedak doszedł w spodnie. Padłem na miejsce obok niego i chichotałem jak głupi.
-Aż tak ci było dobrze?
-Błagam....Zaraz mogę wstać i wyjść.-mruknął obrażony.
-Nie ma tak łatwo!-usiadłem na nim okrakiem.
Zdjąłem jego spodnie, a zaraz potem bokserki. Spojrzałem na jego męskość, która była dość duża. Chłopak niecierpliwie uniósł biodra do góry, więc musiałem go jakoś przytrzymać, gdy ściągałem z siebie rzeczy. Oczywiście uparłem się na to, że to ja będę na górze, a tak naprawdę nie wiedziałem, co mam robić, więc Gerard zaczął mi wszystko tłumaczyć.
-Najpierw wsadź jednego palca, poruszaj nim, a potem dołóż kolejne dwa.-powiedział, a ja wykonałem jego polecenie.-Ttak....Właśnie tak....-zamruczał i poruszył biodrami.
Wyjąłem palce i spojrzałem na niego pytająco. On tylko skinął głowa na znak, że mogę już zacząć, więc odwróciłem go spokojnie na brzuch. Wszedłem w niego powoli i delikatnie. Sam nie wiedziałem, jak powinienem się zachować.
Dlaczego on się w ogóle zgodził, żebym to ja to zrobił? Przecież mógł po prostu sam się tym zająć.
Przez chwilowe zamyślenie zapomniałem o ostrożności i od razu dojechałem do samego końca mimo protestów chłopaka.
-Cholera, Gerard! Przepraszam...-wtuliłem się w jego plecy.
-Idiota.-burknął tylko.
Westchnąłem ciężko. Poruszałem się teraz bardziej delikatnie i z wyczuciem. Nie chciałem, aby czuł niepotrzebny ból, bo w końcu...Zależy mi na nim i na jego uczuciach. Jest bystry, czuły i trzeba go po prostu lepiej poznać, żeby go ocenić. Ja chyba zbliżyłem się na tyle, aby móc cały czas słyszeć bicie jego serca. Dzień i noc, aż do końca jego życia. No i mojego także. Nie chcę, aby on umarł. Kocham go, kurwa. Niech ludzie wyzywają mnie od gejów i pedałów, ale ja tego nie zmienię.
Moje przemyślenia przerwał głośny jęk.
-Boże, co jest?-zatrzymałem się i spojrzałem na niego.
-TAM!-krzyknął tylko i sapnął ciężko.-Ten punkt, Frank, JEZU!
Zachichotałem cicho i zaatakowałem ponownie tamto miejsce, o wywołało u niego przekleństwa i coraz to głośniejsze pojękiwania. Poczułem sentencje w dolnych partiach mojego brzucha, więc zacząłem poruszać się szybciej. Aby sobie pomóc, pomyślałem o ustach Gerarda i o jego czułym dotyku. O tych krótkich pocałunkach i o tym, jak wymawia moje imię.
Doszliśmy w tym samym momencie. No prawie.
Wykonałem jeszcze dwa ostatnie pchnięcia i opadłem zmęczony na poduszki. Gerard uśmiechnął się do mnie lekko i otulił nas kocem, po czym przytulił mnie mocno.
-Dzięk...
-Nie dziękuj.-przerwałem mu od razu i pocałowałem go.
Po krótkim czasie Gerard zasnął. Spał jak zabity, więc mogłem mu się przyglądać do woli.
-Kocham cię.-szepnąłem i pocałowałem go w policzek, po czym zasnąłem.

I'm NOT okay rozdział 3

Próbowałem zasnąć, ale coś co chwilę uderzało o okno mojego pokoju. Naprawdę każdy dźwięk przeszkadzał mi zasnąć, więc wstałem z łóżka i otworzyłem okno.
-Czego do kurwy nędzy...-zobaczyłem postać, która siedziała na gałęzi drzewa.-Gerard?-wystraszyłem się.-Co ty tu robisz?
-Bo Mikey powiedział, że nie chciałeś przyjść na imprezę, więc ja przybyłem do ciebie.-powiedział spokojnie i uśmiechnął się szeroko.-Cześć.
Chłopak bez ostrzeżenia wskoczył do środka. Rozejrzał się spokojnie po wnętrzu mojego pokoju i zatrzymał się na mnie, co wywołało u niego jeszcze większy uśmiech.
Przyglądał mi się tak, jakby nie widział mnie co najmniej od paru lat. Mimo to podobał mi się to, że zwraca na mnie taką uwagę i...
"Cholera, Frank! Opanuj się!"
Potrząsnąłem głową i wróciłem do leżenia na swoim wygodnym łóżku. Niestety chłopak nie dał mi czasu na dłuższe myślenie, bo położył się na mnie i wlepił wzrok w moje oczy. Patrzył w nie tak, jakby czegoś szukał.
-Co tak na mnie patrzysz?-zirytowałem się.
-Masz śliczne oczy, Frankie.-uśmiechnął się lekko i pocałował mnie.
Oczywiście, że chciałem go odepchnąć, ale to było trudne, gdy tak cudownie całował. Ogólnie nie mam nic do tego, że tak na mnie działa. Nawet mi się podoba, gdy tak na mnie patrzy. I ma też ten cudny uśmiech.
Podoba mi się w nim wszystko, oprócz tego władczego charakteru. Musiał mieć wszystko, bo inaczej brał to siłą.
-Podobam ci się?-zapytałem nagle.
Gerard uśmiechnął się szerzej.
-Oczywiście, Frankie. Jesteś śliczny i mnie kręcisz.-cmoknął mnie w policzek.-A teraz chodź ze mną na imprezę, zanim umrę.-zaśmiał się.
-Co?-zmrużyłem oczy.
-Jestem trochę chory.-wzruszył ramionami.-Ubieraj się i chodź, bo nie mam wieczności.
Nałożyłem na siebie jakieś rzeczy. Kompletnie mnie to zbiło z tropu. Gerard, wulkan energii, chory? Na co? Na katar?
Prychnąłem tylko i wcisnąłem ręce do kieszeni bluzy. Jeśli mi dobrze pójdzie, to podpytam o to wszystko Mikey'a.

* * * 

Chłopacy zaczęli grać w butelkę. Zdegustowany siedziałem na kanapie i dopijałem swój sok.

-No już! Całuj brata, Gerard!-krzyknął Ray.

-Wybacz, ja już mam kogoś.-chłopak puścił mi oczko, a ja tak nagle zrobiłem się cały czerwony jak burak. 

Nie wiem czemu, ale zawsze uważałem, że publiczne mówienie o swojej drugiej połówce jest niestosowne...Ale to znaczy, że....Gerard i ja jesteśmy razem?

Już chciałem zacząć nad tym myśleć, ale nadarzyła się okazja, aby porozmawiać z bratem chłopaka, więc zerwałem się z miejsca i pobiegłem za nim do kuchni.

-Mikey? Możemy pogadać?-zapytałem.

-Jasne, a o czym?-spojrzał na mnie i uśmiechnął się.

Wziąłem szybki oddech.

-Na co choruje Gerard?

Chłopak wypuścił szklankę z sokiem, a ta rozbiła się i wywołała hałas. Wszyscy zebrali się przy nas. Gerard szybko objął mnie ramieniem i wyciągnął z kuchni.

-Coś ty mu powiedział?-wciągnął mnie do małego pokoju. Prawdopodobnie należał do niego. 

-Nic...Tylko zapytałem o lekcje na jutro.-skłamałem.

-Jutro jest niedziela, Frank. O co zapytałeś?
Nie wiem czemu, ale bałem się skłamać. Patrzyłem w te cudne, zielone oczy. Nie chciałem kłamać. Nie jemu.
-Zapytałem....Na co chorujesz...-szepnąłem.
Szatyn westchnął smutno i pogłaskał mnie po policzku.
-Jesteś taki młody, Frankie, ale myślę, że zrozumiesz...-usiadł na fotelu i przyciągnął mnie na swoje kolana.-Widzisz, mój malutki....Kiedyś mój tatuś był bardzo chory, aż w końcu umarł w potwornych męczarniach...-zaczął się bawić moją dłonią.-Mikey jest czysty. Cała moja rodzina jest zdrowa, tylko ja nie dałem rady. Poddałem się temu i zachorowałem.-w jego oczach pojawił się smutek.-Mam raka.
Zaniemówiłem.
Wpatrywałem się ślepo w jego twarz, ale mimo to nic nie widziałem. Nagle poczułem się pusty w środku. To wszystko, co było wokół mnie, okazało się być jednym, wielkim kłamstwem.
Gerard nie był chamem, tylko po prostu nie chciał tracić chwil na głupie poznawanie mnie. Od początku upatrzył sobie mnie i postanowił przywłaszczyć sobie moją skromną osobę, a ja nie miałem wyboru. Miał tyle pięknych dziewczyn do wyboru, ale wziął mnie. Teraz rozumiem.
-Frankie, skarbie, powiedz coś...-zacisnął delikatnie swoje palce wokół moich.-Boże, przepraszam. Zniszczyłem cię.-zaczął płakać, wtulając swoją twarz w moją bluzkę.
Oprzytomniałem trochę. Zacząłem go głaskać po włosach, starając się w jakiś sposób złagodzić to wszystko.
-Zniszczyłeś mój świat, Gee.-szepnąłem tylko.

I'm NOT okay rozdział 2

Siedziałem na lekcji zamyślony. Kompletnie nie wiedziałem o czym mówi nauczyciel. Całym sobą skupiałem się na wczorajszych wydarzeniach. Myślałem o tych ustach chłopaka na moich własnych...
Jakież to było cudowne...
Westchnąłem rozmarzony.
-Iero, Frank!-krzyknął nauczyciel.
-Jestem!-szybko wstałem z miejsca i spojrzałem na profesora, który stał przy tablicy.
-Proszę, podejdź do tablicy i przeczytaj swoje wypracowanie na temat pomocy biednym.-powiedział spokojnie siadając przy biurku.
Patrzyłem, jak otwiera dziennik i szybko wyszukuje mój numer.
-To ten...Biednym powinno się pomagać, bo...Bo są biedni i...Nie mają pieniędzy, bo są biedni...-zacząłem mówić.
Kompletnie zapomniałem o tej pracy. Oczywiście zostałem wysłany do swojego starszego opiekuna. Gerard patrzył na mnie tak, jakby chciał mnie zabić. Złapał mnie za rękę i pociągnął w stronę pokoi prywatnych. Okropnie się bałem tego, co on może chcieć mi zrobić.
Nauczyciel powiedział 'Wymierz mu odpowiednią karę', co może znaczyć tylko jedno...
-Rozbieraj się.-powiedział zamykając drzwi na klucz. Spojrzał na mnie spokojnie i trochę przyciemnił światło w pokoju.-No już! Nie mam na ciebie całego dnia.
-Nie! Nie zrobię tego! Chyba jesteś chory!-krzyknąłem.
Od razu pożałowałem swojej odwagi, bo on bezceremonialnie rzucił mnie na łóżko i zaczął szybko zdejmować ze mnie rzeczy. Robił to bez żadnych emocji, jakby to była jego codzienna czynność. Leżałem przed nim w samych bokserkach. Bałem się powiedzieć cokolwiek, więc tylko patrzyłem na niego przerażony.
-Przygotuje cię...Ale ty musisz powiedzieć, że byłem dla ciebie ostry.-powiedział spokojnie rozpinając zamek od swoich spodni.
-Ale...Możesz skłamać, że to zrobiłeś i możemy tylko pogadać...Proszę...-powiedziałem cicho.
Gerard tylko się zaśmiał i przyjrzał mi się dokładnie.
-Piękne tatuaże, Frank...Ile ich masz?-zapytał. Chciał odwrócić uwagę od tego, co zaraz mi zrobi.
-Nie wiem. Nie liczę tego...-mruknąłem.
Szatyn westchnął ciężko. W końcu uporał się ze swoimi spodniami. Teraz patrzył na mnie tak, jakby chciał mnie zerżnąć już od razu. Zjechał ręką w dół i przymknął oczy.
-Chcesz mi pomóc?-zapytał chwytając moją rękę i przyciągając ją bliżej swojego członka.
Tak strasznie chciałem stąd uciec. Bałem się tego wszystkiego. Nie chciałem, aby on mi to zrobił. Nienawidziłem tego uczucia. Gardziłem takim czymś.
-Nie chcę.-powiedziałem stanowczo.-Wypuść mnie.
-Skoro nie chcesz po dobroci...-zepchnął mnie z łóżka i złapał za włosy.-Więc ja nie będę delikatny. Otwieraj usta.-powiedział mrocznym głosem.
Pokręciłem głową. Chłopak wyglądał, jakby kompletnie wyzbył się wszelkich uczuć. Zaczął poruszać ręką. Specjalnie wepchnął mi palec do buzi, aby zaraz potem zastąpić go swoją męskością, która nie była aż taka mała. Gdy dopchnął się tak, że cała zmieściła mi się w buzi, zaczął się cofać. Szarpał mnie za włosy ciągnąc mnie w przód  i w tył. Łzy zbierały mi się w oczach, ale byłem silny. Zacisnąłem powieki mocno, kiedy chłopak posadził mnie z powrotem na łóżku. Zacisnął dłoń na moim kroczu i zaczął masować. Mimowolnie jęknąłem przypominając sobie wczorajszy dzień i to, co robił. Podobało mi się, to muszę przyznać.
Po chwili leżałem na brzuchu, a ktoś napierał na moje plecy. Zaczęło boleć dopiero wtedy, kiedy we mnie wszedł. Nawet nie myślał o tym, aby mnie przygotować. Wolał zachować wszelkie przyjemności dla siebie. Jebany dupek.
-Geeera...-jęknąłem dochodząc dzięki jego dłoni, która trochę mi pomogła.
Mogłem widzieć, jak on teraz się uśmiecha. Pewnie ta kara, to dla niego przykrywka do pieprzenia mnie. Nauczycielowi przecież nie mogło chodzić o tego typu sprawy. To byłoby chore.
Szatyn położył się obok mnie. Odruchowo wtuliłem się w niego i przysłuchiwałem się biciu jego szalonego serca. Chłopak jedynie przykrył nas kocem i objął mnie ramieniem. Wydawał się być cholernie zmęczony, więc postanowiłem być cicho.
-Powinienem użyć jakiegoś kremu...Bardzo boli?-zapytał przypatrując mi się uważnie.
-Nnie...Wcale tego nie czuć.-uśmiechnąłem się lekko, aby go uspokoić.
-Następnym razem o tym pomyślę.-powiedział cicho zamykając oczy.
Następnym razem?! Jakim kurwa następnym razem?!

* * *

Obolały ruszyłem na ostatnią lekcje. Po drodze dopadł mnie Mikey.

-Boże słyszałem, że dostałeś karę...Bolało?-zapytał cicho.

-O co ty mnie pytasz?-mruknąłem zawstydzony.

-Mnie też bolało za pierwszym razem...-szepnął wpatrując się w podłogę.

-Ty i Gerard...?

-Pojebało cię?! To mój brat!-uderzył mnie w tył głowy.-Myślałem raczej o moim chłopaku, który teraz jest w Kanadzie.-zaśmiał się.
-Twój chłopak cię karał? To jest pojebane...-westchnąłem.
Mikey zaczął opowiadać mi o Ray'u, który opuścił szkołę rok wcześniej, bo musiał pomóc rodzinie podnieść na nogi ich biznes. Podobno ojciec chłopaka tworzył filmy animowane. To ciekawe. Zawsze myślałem, że nie da się pokochać kogoś, kto sprawia nam ból. Sprawia, że cierpimy i płaczemy. Obwiniamy się za wszystko. Czujemy się źle z każdym kolejnym dniem. Po prostu umieramy wewnętrznie i przestajemy ufać.
To nas zabija. Miłość to najbardziej zabójcze uczucie, jakiego można doznać. Nie cierpię tego. Nienawidzę miłości. Dławię się tym.
-No dobra...Chcesz dziś wpaść do nas na pidżama party?-zapytał po chwili.
-Na co?-zaśmiałem się.-To nie jest bardziej dla dziewczyn?
-Nie! Przyjedzie Ray. Może jeszcze Bob i Pete.-uśmiechnął się.-Gerard.
Ostatnie imię wywołało u mnie fale gorąca. Oczywiście zaraz po tym zrobiło mi się słabo, jakbym właśnie stracił parę litrów krwi.
-To nie jest dobry pomysł. Nie chcę gadać z nim, dopóki o tym nie zapomnę.-westchnąłem i ruszyłem przed siebie nie słuchając jego próśb.
Bałem się spojrzeć teraz Gerardowi w oczy, jakby to była moja wina, ale przecież ja nic złego nie zrobiłem. Wróciłem do domu i zamknąłem się w pokoju. Nawet z Andym nie pogadałem. Chciałem pobyć sam, aby pomyśleć o tym wszystkim.

Uwaga!

Nie dodam żadnego rozdziału! Motywacja dla mnie! Chcę komentarzy!

MyChemicalDestroya