Tell me how love kills | IV

Mikey

Obudziłem się przed wszystkimi. Spojrzałem na łóżko brata z zazdrością. Przyciskał do siebie Franka i pewnie w najbliższym czasie nie zamierzał go zostawić. Ciekawe jakbym......

Wziąłem telefon i zrobiłem zdjęcie akurat w dobrym momencie. To nie wyglądało jak przyjacielskie przytulenie, bo kto śpi ze swoim najlepszym przyjacielem w jednym łóżku. Od razu wysłałem to do chłopaka mojego brata. Miałem dość patrzenia na ten cały syf i postanowiłem wziąć tą sprawę w swoje ręce.
-A ty co robisz?-dziewczyna spojrzała na mnie podejrzliwie.-Czyżbyś mi robił zdjęcia, gdy spałam, co?
-Nie, robiłem zdjęcie mojemu bratu, bo jest taaaaki słodki.-przewróciłem oczami.
-A ja to nie?!-zerwała się na równe nogi.
Westchnąłem ciężko i pokręciłem głową. Pokazałem dziewczynie, gdzie może się umyć, a sam zostawiłem ją i zszedłem na dół. Mama pojechała beze mnie i pewnie będzie mi to później wypominać, ale co tam. Wolę siedzieć w domu i ich pilnować, aby nie zrobili czegoś głupiego.
-Bu!-dziewczyna wparowała do kuchni.-Głoooodna jestem w cholerę!
-A nie przytyjesz przez to, hmm?-spojrzałem na nią spokojnie.
Maya obrzuciła mnie nienawistnym spojrzeniem i zabrała mi mój talerz ze śniadaniem. Musiałem zrobić sobie coś innego, ale lodówka była pusta. Poszedłem się ubrać i już miałem wyjść do sklepu, ale dziewczyna mnie zatrzymała.
-Mogę też iść?-zapytała.
-Zjadasz mi śniadanie i jeszcze się pytasz?-mruknąłem. Młoda kobieta zrobiła smutną minkę, a ja nie mogłem jej odmówić.
Zabrałem ją ze sobą na zakupy. Zamiast do sklepu, poszliśmy coś zjeść na mieście. W tym czasie wypytałem dziewczynę o wszystko, co łączyło ją i Franka.  Okazało się, że to jego bliska kuzynka i akurat była w okolicy i postanowiła go odwiedzić. Miło, jak na nią. Zwykle nikt z rodziny nie odwiedzał chłopaka, tylko mieszkał on sam z matką. Wydawało mi się, że inni unikają ich, bo coś było kiedyś nie tak. Może jakiś sekret z przeszłości, który w końcu wyszedł na jaw? Może Frank, to tak naprawdę nie Frank, tylko jakiś zombie wysysacz mózgów?
Pokręciłem głową. Boże, o czym ja ostatnio myślę. Tylko mam same głupoty w głowie.
-To jak poznałeś Franka?-zapytała Maya.
-Któregoś dnia jeździłem na rowerze, a on wpadł mi po koła i połamałem mu rękę. Powiedział, że nie poskarży się mamie, jeśli zostanę jego przyjacielem. Jak się zgodziłem, tak do tej pory nie wygadał.-uśmiechnąłem się dumnie.
-Piękna przyjaźń.-zaśmiała się.
Pogadaliśmy jeszcze chwilę, a potem zebraliśmy rzeczy, które kupiliśmy i ruszyliśmy do domu. Tam czekała nas nie miła niespodzianka....

Tell me how love kills | III

Frank

Gerard patrzył na mnie spokojnie. Zrobił kilka kroków i już myślałem, że mi przywali, ale on tylko sięgnął po moje rzeczy i zaczął je przenosić do siebie. A więc miałem spędzić noc z Gerardem sam na sam w czterech ścianach jego pokoju. To chyba szczyt moich marzeń.
W końcu podreptałem za nim. Nie raz byłem w jego pokoju, więc wiedziałem co się w nim znajduję. Czarne ściany, ciemne zasłony w oknach, łóżko w rogu pokoju i biurko z jego rysunkami i różnymi tekstami.
Widziałem niektóre i bardzo mi się podobały. Nawet kiedyś zabrałem mu jeden, aby mieć pamiątkę, bo w końcu chłopak niedługo wyjeżdżał. Miał dostać jakąś fajną pracę w Nowym Jorku. Zapewne zabiera ze sobą tego swojego chłopaka.
A ja muszę jeszcze przeżyć nalot mojej kuzynki, Mai. Właśnie dlatego uciekłem z domu. Ona ma dziś przyjechać, a ja się jej cholernie boję. Jak byliśmy mali, to mi kredki do nosa wpychała i ciągle mnie czymś biła.
Mam małą nadzieję, że jej przeszło, ale to na pewno nie prawda. W ostatnie święta prawie mnie udusiła, bo przegrała ze mną bitwę na śnieżki. Cudem przeżyłem i...
-Frank, wszystko okej?-Gerard spojrzał mi w oczy.-Wyglądasz, jakbyś miał zaraz płakać, albo się śmiać jak pojebany.
Uśmiechnąłem się słabo. Po kolacji wróciliśmy do pokoi, a Gerd poszedł się wykąpać. Kusi mnie, żeby zajrzeć do łazienki, ale czego ja w jego ciele jeszcze nie widziałem? Chyba już dosłownie wszystko zobaczyłem.
Coś stuknęło w okno. Gałęzie drzew poruszały się przez wiatr, który wiał mocno. Musiała zbliżać się burza, czego bardzo się bałem. Podszedłem bliżej okna i dostrzegłem postać o długich, czarnych włosach. Dziewczyna uśmiechała się szeroko. Wyglądała, jakby urwała się z horroru, albo jeszcze gorzej.
-Frank Anthony Iero, otwórz to jebane okno, albo rozbije je głową.-powiedziała głośno.
Zrezygnowany otworzyłem jej i wpuściłem ją do środka. Była cała przemoczona. Cóż, najwyraźniej zaczęło już padać.
-Maya, co ty tu robisz?-westchnąłem.
-Twoja mama mówiła, że poszedłeś nocować u kolegi, więc skojarzyłam fakty i przyszłam tutaj.-powiedziała uśmiechając się uroczo.
-Świetnie, ale teraz już idź, bo zaraz Gerard tu wejdzie i będzie zły.
-Uuuu, A Gerard to twój facet, tak? Niby ten "kolega"?-zachichotała.
Westchnąłem ciężko i starałem się ją przekonać, żeby sobie poszła, jednak nic nie wyszło. W końcu zawołałem Mikey'a, aby zrobił interwencję.
Ten tylko popatrzył na dziewczynę i pokręcił głową.
-Co ty do niej masz. Wygląda fajnie.-szepnął.
-Tak? A chcesz mieć usta pełne piasku, albo czegoś?-zatrzepotałem rzęsami uroczo.
W końcu Gee opuścił łazienkę i spojrzał na naszą trójkę. Uniósł jedną brew patrząc na mnie pytająco. Ja tylko pokręciłem głową zmieszany i przyniosłem jeszcze dwa materace, dla Mai i dla Mikey'a, bo nie chciał być sam. Położyłem się na drugim końcu łóżka Gerda, ale ten przytulił mnie od tyłu i przyciągnął na minimalna odległość do siebie.
-Dobranoc!-powiedział Mikey.
-Pchły na noc i karaluchy niech wam odgryzą nogi.-szepnęła złowieszczo dziewczyna.
Zadrżałem lekko, ale Gerd się zaśmiał cicho.
-Ty, to jednak głupi jesteś, Frank. Trzęsiesz się tak, że aż łóżko trzeszczy.-szepnął mi do ucha, a ja zarumieniłem się zawstydzony.
-On jest taki od zawsze...Jak był mały, to...-zaczęła dziewczyna.
-Nie! Dobranoc!-krzyknąłem.
Po długiej chwili wszyscy już spali, oprócz Gerarda, który nucił jakąś piosenkę pod nosem. Jedną ręką obejmował mnie w pasie, a drugą gładził po włosach. Chyba myślał, że już śpię, bo nachylił się nade mnę i musnął moje usta.
-Jesteś mój, nie Mikey'a. Nikogo, tylko mój.-szepnął.-Kocham cię, Frankie.
Wtuliłem się w niego bardziej i zasnąłem. Bardziej spokojnie niż podczas innych nocy, które były samotne.

Tell me how love kills | II

Mikey

Gerard naprawdę czasami nie rozumiał, jak niektórymi czynami potrafił ranić biednego Frania. Taki chłopak, który jest w niego wpatrzony jak w obraz nie zwróci mu uwagi, gdy ten gada mu do ucha niestosowne rzeczy i do tego obmacuję po dupie. Musiałem zareagować i przydzwoniłem bratu w jaja, a Frank zaczął na mnie krzyczeć, że tak nie powinno być. Zabrał tego idiotę do pokoju, a potem nie wiem co robili, ale słyszałem stłumione jęki Gerda. 

To było okropne wiedzieć, że mój przyjaciel daje się wykorzystywać jak tania dziwka tylko po to, by być bliżej Gerrego. Dlaczego po prostu nie zaprosił go na wypad do kina, albo na spacer? Przecież to by było o niebo lepsze od takiego obrzydlistwa.
Nawet nie jestem pewien, czy Gerd coś pamięta. Był tak bardzo schlany w cztery dupy, że jest duże prawdopodobieństwo, że nic nie pamięta z tamtej nocy. Jedynie Frank to wie i zapewne zatrzyma tą tajemnicę do grobu, bo nigdy nikomu nie powie prawdy. Jedynie ja się o tym dowiedziałem przez przypadek któregoś wieczoru, gdy byliśmy sami. Właśnie wtedy wyznał mi to, co leży mu na sercu.
Powiedział mi, jak ciężko jest mu żyć z miłością do kogoś, kto nawet nie zwraca uwagi na te jego drobne uczynki. Owszem, chciał się zabić, ale jakoś go przekonałem, że będzie dobrze. W końcu Gerard może się jeszcze zmienić. Może w końcu zauważyć, jak bardzo chłopakowi na tym zależy, bo mu zależy. Cokolwiek się nie dzieje z moim bratem, on wie o tym o wiele wcześniej, niż ten Jamie. Naprawdę nie lubię chłopaka mojego brata. Jest ładny, to prawda, ale on...Nie potrafi się powstrzymywać. Zapewne zauważył to spojrzenie, jakim mój przyjaciel darzy Gerrego i wykorzystuje to. Obmacuje mojego braciszka i robi inne, o wiele gorsze rzeczy.

'Od Frank:

Hej Miki. Może wyjdziemy dziś gdzieś razem, co?'

Nie miałem ochoty przesiedzieć kolejnego dnia w domu, więc od razu zacząłem odpisywać.

'Do Frank:

Spoko. Może wpadnij do mnie. Gerarda dziś nie ma,

 bo poszedł do tego 

swojego chłoptasia. Co ty na to?'

Chłopak już nie odpisał, więc pomyślałem, że zrezygnował. Odłożyłem telefon i padłem na kanapę zrezygnowany. Szczerze, to nie miałem ochoty na nic. Miałem jeden z tych dni, kiedy chciałbym zamknąć się w pokoju i powoli znikać. Wiem, miewam humory, ale to przez to, że zazwyczaj zajmuję się problemami innych, a nie swoimi. Zwykle nie umiałem powiedzieć innym 'nie' i odejść wiedząc, że beze mnie sobie nie poradzą. Nie jestem takiego typu człowiekiem. Uwielbiam pomagać innym.

Już chciałem tymi rozmyślaniami doprowadzić się do snu, ale ktoś walnął w drzwi. Poszedłem zobaczyć kto to, a wtedy do domu wparował mi Frank z całym pudłem starych płyt, słodyczami i jakimś kwiatem.
-A co ty teraz, kurwa?-zdziwiłem się.
-Przenocujesz mnie u siebie, proszę?-spojrzał na mnie szczenięcymi oczkami.
Musiałem się zgodzić, bo inaczej zacząłby mi tutaj płakać. Zabrałem go do pokoju i przygotowałem mu miejsce na podłodze obok mojego łóżka. Rozpakowaliśmy rzeczy, które chłopak przyniósł.
-O, a więc tu była moja płyta.-spojrzałem na niego spode łba.
-No...Przyniosłem ci ją, bo ostatnio zapomniałem.-wydukał.
-Ostatnio?! OSTATNIO?!? Ja ci kurwa dam ostatnio!
Zaczęliśmy okładać się poduszkami. Akurat do pokoju zajrzała mama i uśmiechnęła się lekko.
-Hej Franiu. Nocujesz u nas?-zapytała.
-Tak proszę pani.-powiedział.-Mogę, prawda?
-Oczywiście, skarbie. Przygotuję zaraz kolacje dla was.-rzekła i znikła.
Uśmiechnęliśmy się szeroko i znów wróciliśmy do naszej wielkiej bitwy.
Moja mama bardzo lubi Franka, bo w końcu jakby go tu nie lubić? Mały, fajny, wesoły i uprzejmy chłopak. I do tego wspaniały przyjaciel. Czego chcieć od niego więcej? Serce ma wielkie i chyba kocha wszystko. Jest strasznie pozytywny, mimo tego wszystkiego, co go spotkało w życiu.
Dostałem poduszką w łeb, więc padłem na poduszki, a ten idiota usiadł na mnie i uśmiechnął się szeroko, jak jakiś pedofil. Próbowałem wstać, ale on przytrzymał mnie mocno. Pochylił się nade mną i po chwili polizał mnie w nos.
-Frank ty....-coś zamknęło mi usta i musiałem długo poczekać, zanim domyśliłem się, że to jego usta. Nie oddałem pocałunku, tylko wpatrywałem się w niego. Coś musiało być nie tak. Wtedy spojrzałem w stronę drzwi i już wiedziałem o co chodzi.
Gerard patrzył na nas z dziwnym bólem na twarzy, jakby to go naprawdę zraniło. Postanowiłem pomóc Frankowi i oddałem pocałunek wrzucając w to wiele serca. Objąłem go mocno w pasie, szarpiąc za koszulkę.
-Ekehm, ekehm....-zakaszlał Gerard.
Spojrzeliśmy na niego udawając zdziwienie.
-Oh, przepraszamy.-Frank udał zawstydzonego i odsunął się ode mnie.-Nie wiedzieliśmy, że tu jesteś.
-Oczywiście.-mruknął wyraźnie niezadowolony.-Mama mówi, że masz iść jej pomóc, Mikey i że Frank ma spać u mnie, bo ty jutro rano jedziesz z nią na zakupy i nie chcę budzić Frania.-powiedział uśmiechając się przebiegle.
Zacisnąłem pięści na pościeli.
-Okej.-mruknąłem.
Nie byłem zadowolony z takiego obrotu spraw, ale zapewne Frank cieszył się jak głupi, bo w końcu to Gerard.
Czy naprawdę nikt już się nie liczy z moimi uczuciami...?

Tell me how love kills | I

Gerard

Miałem wrażenie, jakby ktoś skakał po mnie całą noc. Moje poranki zwykle tak wyglądały. Poprzedni wieczór spędziłem z Jamie'em w klubie, gdzie trochę popiliśmy. Chyba trochę się zapędziliśmy z tym obmacywanie i całowaniem się, bo jakiś koleś wywlókł mnie z klubu i zaczął okładać pięściami.

Nie wiem, co się wtedy stało z chłopakiem, bo straciłem kontakt z rzeczywistością. Ktoś jednak okazał się łaskawy i przyniósł mnie tutaj. Nie pamiętam dokładnie, kto to był, ale wydawał mi się całkiem znajomy. 

Tak, czy siak teraz mam okropnego kaca. Jest bardzo wcześnie, a nie chcę obudzić brata, albo mamy, bo od razy dostanę opieprz za stan w jakim wróciłem wczoraj do domu. Bardziej nakrzyczy na mnie Mikey, bo już dawno obiecałem mu, że nie będę pić. No przynajmniej nie tak dużo.

Po cichu opuściłem pokój i udałem się do pustej kuchni. Spojrzałem na zegarek, który wskazywał dokładnie 6:34. Mama musiała już pojechać do pracy, żeby przygotować salon. Kobieta jest fryzjerką. Zwykle wychodziła po godzinie 8:00, ale teraz mają tam jakiś mały remont, więc musi wszystko nadzorować.

Zaparzyłem sobie kawę i usiadłem przy stole. Spokojnie przejrzałem gazetę w której pisali o jakimś gwałcie na młodej kobiecie. W tych stronach jest to normalne, że ktoś zostaję zgwałcony. Raz w miesiącu spotyka to może trzy osoby.
-Co robisz, zgredziu pedziu?-do kuchni wszedł Mikey.
Chłopak oparł się o blat i spojrzał na mnie. Wyglądał na dość zamyślonego. Zapewne przetwarzał informacje z wczoraj i za chwilę dostanę niezły opieprz. Blondyn jednak wzruszył ramionami, zabrał mi kawę i ruszył do salonu.
Westchnąłem zrezygnowany. Nie chciało mi się już przyrządzać kolejnej kawy, więc poszedłem się ubrać. Narzuciłem na siebie jakąś ciemną koszulkę i do tego czarne jeansy. Tak właśnie wyglądała cała moja szafa z ubraniami. Większość rzeczy z logiem Misfits, albo Iron Maiden, lub po prostu bardzo ciemne rzeczy. Taki miałem styl i nikt nie mógł tego zmienić.
Zajrzałem do salonu, gdzie Mikey przełączał kanały w poszukiwaniu czegoś ciekawego.
-Ej, młody...-usiadłem obok niego.-Kto mnie wczoraj przyprowadził?-zapytałem.
-Czyli sam zaczynasz ten temat.-odstawił kubek.-Przyprowadził cię Frank, jak zwykle. Znalazł cię nawalonego pod drzewem, jak jakiś koleś próbował ci wsadzić, więc cię zabrał.-powiedział bez emocji, jednak mogłem się domyślić, jak bardzo był zdenerwowany.-Kolejny raz ci uratował dupę. Nie wiem dlaczego, ja bym cię tam zostawił w rękach tego napalonego faceta, żebyś rano obudził się z jego fiutem w dupie i żeby cię bolało. Tego bym ci życzył.-mruknął  i opuścił pomieszczenie.
Czyli był bardzo zły. Cholera, musiałem jednak zrobić coś bardzo źle, że był aż tak wściekły.
Postanowiłem pójść do Iero, aby dowiedzieć się więcej. Skoro mnie przyprowadził, to musiał wiedzieć, co mogło zajść później. Zapukałem do drzwi jego domu. Nikt mi nie otworzył. Zapewne chłopak jeszcze spał po całej nocy spędzonej na grach. Tak, Frank jest tego typu chłopakiem. Uroczy, mały szatyn, który spędza wolny czas nad gitarą, lub konsolą.
Podoba mi się, tak trochę. Mógłbym powiedzieć, że mam do niego małą słabość i zawsze wybaczam mu różne głupie numery. Mimo, że jest przyjacielem Mikey'a, to i tak więcej czasu spędza w moim towarzystwie, jakby był we mnie...Zakochany?
Tak, to chyba to słowo. Zakochanie. Właśnie to uczucie jest mi obce, bo czym jest miłość? Wydaję mi się, że to tylko chwila w naszym życiu, gdy zdaje nam się, że jesteśmy szczęśliwi. Kiedy już naprawdę mamy sięgnąć po to, to to uczucie znika, po prostu się roztapia. Podobno taka pierwsza strata osoby na której nam zależy boli najbardziej, bo w końcu wkładamy w to całe serce i darujemy drugiej osobie całe swoje serce i poświęcamy jej swój wolny czas, a ona po dłuższym czasie znika. Ot tak sobie.
Dlatego nie chcę się zakochać. Nie chcę cierpieć po kimś, komu na mnie nie zależy, bo to bez sensu. Kopnąłem w te jebane drzwi bardziej zdenerwowany czekaniem. W końcu ujrzałem w drzwiach zaspanego Franka. Włosy miał roztrzepane i okryty był kołdrą. Zapewne pod tym musiał być tylko w samych bokserkach...Boże, Gerard, Stop. O czym ty myślisz, człowieku?
-O, hej Geeeeee.-uśmiechnął się i przetarł oczy.-Co tu robisz tak wcześnie?
-Chcę pogadać o wczorajszym wieczorze.-powiedziałem spokojnie.
Chłopak zarumienił się lekko, ale przepuścił mnie, abym mógł wejść do środka.
-Chodź do mojego pokoju, bo mama odsypia nockę.-powiedział cicho.
Skierowaliśmy się do jego pokoju. Byłem tu jeden raz, jakieś parę tygodniu, gdy chłopak zrobił imprezę Halloweenową, która była również jego urodzinami. Pamiętam, jak bardzo chłopak ucieszył się z tej gry, którą mu dałem. Nawet trochę pograliśmy, ale potem Jamie źle się poczuł i musiałem pójść z nim do domu.
Frank zrzucił z siebie kołdrę, a ja mogłem zobaczyć jego plecy i zgrabny tyłek ukryty za różowymi bokserkami.
-Bardzo męski kolor.-uśmiechnąłem się lekko.
-Oh...Em...Dzięki?-spojrzał na mnie zmieszany.
Nałożył przetarte spodnie na tyłek i sięgnął po jakąś koszulkę. Rozłożyłem się na jego łóżku, które jeszcze było ciepłe. I do tego pachniało szatynem. Istny raj....
-To co chcesz wiedzieć, Gerard?-Frank pochylał się nade mną.
Boże, kiedy on zdążył się ogarnąć? Może na chwilę przysnąłem.
-Mikey jest na mnie zły i nie chcę mi powiedzieć, dlaczego.-westchnąłem smutno.-Wiesz może, co ja takiego zrobiłem?
Chłopak przygryzł wargę i odwrócił wzrok. Na jego szyi dostrzegłem coś, jakby miał malinkę i to dość porządną. Podszedłem do niego i odgarnąłem jego włosy, a on zareagował na to szybko, odsuwając się na znaczną odległość.
Niemożliwe, żebym ja mu to zrobił, prawda? Chociaż słyszałem już różne historię o tym, co robię, gdy jestem pijany. Jednak nigdy nie tknąłbym Franka. Co to, to nie.
-Nic się nie stało, tylko trochę paplałeś o tym, że jestem ładny i to Mikey'a wkurzyło, bo mnie lubi.-powiedział zrezygnowany.-Nie rozdrapuj strych ran i zapomnij. Idź do domu.
Zrezygnowany opuściłem jego dom. Może później pogadam z Mikim na spokojnie o tej sprawie.

Tell me how love kills | Prolog

New Jersey.
Zwykle o tej porze roku jest to małe, zachmurzone miasteczko, gdzie zwykle nie dzieje się nic ciekawego. Mieszkańcy żyją swoim życiem, chcąc przeżyć z dnia na dzień nie umierając przy okazji z nudów. Miasto to pamięta czasy, gdy było dość niebezpieczne, a w środku dnia na ulicy można było zostać postrzelonym przez bandytę, który chwilę później zabijał sam siebie, bo jak się okazywało, był wariatem.
Mieszkańcy nie byli ze sobą jakoś specjalnie zżyci. Każdy powiedział sobie ciche 'dzień dobry' mijając się w drodze na niedzielną mszę do kościoła, ale nic więcej poza tym. Poza tym, kto będzie szukał przyjaciół wśród ludzi, którzy są zakłamani i tylko czekają na twój upadek.
Rodzina Way'ów była szczególnie pomijana przez swoje dziwne intrygi. Parę lat temu przyjechała tu kobieta w ciąży wraz ze swoim mężem. Dziecko urodziło się i nadano mu imię Gerard. Po trzech latach przyszedł na świat jego brat, Mikey. Niestety młodszy chłopak musiał wychować się tylko z matką i starszym bratem, bo ojciec postanowił odejść szukając szczęścia w innym mieście. Donna Way była bardzo związana z tym miejscem, więc postanowiła tu zostać wraz z dwójką dorastających synów.
Synowie weszli w wiek nastoletniego buntu, ale nigdy nie sprawiali matce większych kłopotów z czymkolwiek. Byli mała, kochającą się rodzinką. Z powodu braku pieniędzy, kobieta postanowiła oddać starszego syna w ręce państwa Bower, a właściwie w ręce ich syna. Jamie'mu podobał się Way, a mały książę zawsze dostawał to, czego chciał.
Gerard zawsze był cichym i spokojnym dzieckiem. Trzymał się na uboczu, a w wieku 8 lat zaczął fascynować się śmiercią. Nic dziwnego, że jego ulubione miejsce do spędzania czasu, to Fairmount Cemetery. Chłopak zwykle siada gdzieś na drzewie i obserwuje ludzi, którzy płaczą nad grobami swoich bliskich.
Całkiem niedawno, a jakiś rok temu, wprowadziła się tu matka z synem. Kobieta właśnie rozwiodła się ze swoim mężem, który został w Belleville, a ona zabrała syna i przyjechała tutaj, do Newark. Frank zdecydowanie nie był cichym dzieckiem. Lubił hałasować tak bardzo, że budził połowę okolicy o 4 nad ranem, bo zaczynał brzdękolić na swojej gitarze. Jego ubiór, jak i zachowanie potrafiły odpychać, ale gdy poznało się chłopaka lepiej, to można było zobaczyć, jaki jest on na prawdę.
Bardzo łatwo przyszło mu zaprzyjaźnienie się z Mikey'em, który zwykle nie jest skłonny do kolegowania się z osobami jego pokroju. Po długich staraniach dał się jednak przekonać i zakolegował się z Frankiem, co zaowocowało piękną przyjaźnią. Młody Iero potrafił się nieźle bić, więc nie raz obronił tyłek Way'a przed bandziorami z ulicy.
Chłopcy dość często powierzają sobie różne sekrety, a zwłaszcza miłosne. Frank jest mocno zakochany w Gerardzie, a że Mikey głupi nie jest, to to zauważył. Jednak nie powiedział o tym bratu, bo wiedział, że to byłoby nie fer wobec jego najlepszego przyjaciela. Postanowił trzymać język za zębami i całkiem nieźle mu to idzie.
Na razie.....

Zapowiedź

Mam zaszczyt zapowiedzieć wam opowieść, która będzie długa, obiecuję. Nazwałam ją "Tell me how love kills" 
Oto postacie:
Jamie C. Bower - Chłopak mieszkający niedaleko Way'ów. Jest on chłopakiem Gerarda. Rodzice obojga już lata temu ustalili, że chłopcy będą się w przyszłości spotykać. Pomysł ten wypalił, ale chłopcy nie są dla siebie nikim więcej, jak tylko przyjaciółmi. Przynajmniej jest tak ze strony Gerarda, ale czy Jamie czuje to samo? A może jego uczucie jest większe? 

Gerard Way - Mieszka w małym domku rodzinnym ze swoim o trzy lata młodszym bratem, Mikey'em i mamą Donną. Jest dość zamknięty w sobie i nie lubi dzielić się swoimi uczuciami z innymi. Woli wszystkie swoje myśli przelać na papier, a potem podzielić się tym z bratem, albo pozostawić to i zapomnieć. 

Mikey Way - Młodszy brat Gerarda jak i zarówno jego najlepszy przyjaciel. Mówią sobie o wszystkim. Oczywiście czasem mają sprzeczki, jak to bywa w rodzeństwie, ale zawsze trzymają się razem. Jednak od pewnego czasu Mikey nie jest już taki jak kiedyś. 

Frank Iero - Przyjaciel Mikey'a z ich małego zespołu, który założyli całkiem niedawno. Dla Franka jest to dobra wymówka, aby spędzać czas w domu Way'ów i przyglądać się Gerardowi, w którym jest zakochany po uszy. Może to tylko małe zauroczenie, ale dla takiego chłopaka jak on, to wiele.

Są też postacie drugoplanowe, tak samo ważne, jak bohaterowie! Ale Ciiii, to ma być niespodzianka. Gdy już wszystko będzie wiadome, to sami dowiecie się, kto jeszcze taki tu jest...

I'll kiss your lips again | One shot

Nigdy nie miałem trudnego dzieciństwa. Miałem pełno przyjaciół z którymi się bawiłem całymi dniami. Byłem szczęśliwy aż do dnia, gdy poznałem swojego dręczyciela, Gerarda.

Był ode mnie starszy o jakieś....Cztery lata? Tak, cztery.
Dorastałem spokojnie, a on za każdym, gdy miałem szczęśliwy dzień, niszczył wszystko w minutę. W szkole miał tytuł chłopaka na jedną noc, co było prawdą. Mieszkał naprzeciwko mnie i co wieczór widziałem, jak przyprowadzał sobie coraz to innego chłopaka. Miał już 19 lat, więc nie mieszkał z rodzicami i mógł sobie brać do domu kogo tylko chciał.
Nie przeszkadzało mi to, dopóki za cel nie obrał sobie...Mnie. Chodził za mną, zaczepiał mnie i niby to przypadkowo wracał do domu o tej samej porze, co ja. Wkurzało mnie to, chociaż chłopak brzydki nie był.
Miał takie czarne włosy, nie za krótkie, ani nie za długie. Często na niego patrzyłem z daleka. Zwykle, jak z nim rozmawiałem, to czułem przysłowiowe motylki w brzuchu, naprawdę. Mimo tej swojej aury obojętnego faceta, którymi przysłania wszystkie swoje zalety. Jest na przykład bardzo wrażliwy. Widziałem, jak któregoś dnia zabrał kota z ulicy. Nikt, tylko on zauważył maleńką, białą kulkę, która trzęsła się z zimna w pudełku, przy śmietniku. Ktoś najwyraźniej bał się odpowiedzialności za zwierzę i po prostu je wyrzucił, zamiast poszukać mu nowego domu.
Nie wiem, czemu akurat wtedy mu się przyglądałem. Zapewne któryś już raz z kolei nudziłem się na randce z jakąś dziewczyną, która mówiła tylko o sobie. Jedynie takie osoby mnie otaczały. Puste i niezauważające drobnych szczegółów w swoim marnym życiu.
Tego dnia postanowiłem zbliżyć się trochę do niego, poznać go lepiej. Nawet się z nim trochę zaprzyjaźniłem. Przynajmniej na tyle, żeby mówił mi o sobie więcej i więcej. Z czasem nasza więź stała się bardzo silna. Potrzebowałem pełnego roku, by mu zaufać. Już po tym czasie wiedziałem, że on sobie ze mnie nie żartuje i że naprawdę zależy mu na tej relacji.
-To co, Franiu. Idziemy dziś do kina, czy po piwku i przed telewizor?-objął mnie ramieniem i uśmiechnął się szeroko.
-Piwo. Nie mam już siły, żeby z tobą wychodzić do miejsc publicznych, bo mnie macasz jak pojebany.-westchnąłem ciężko i strzepnąłem jego ramię.
Oczywiście moi rodzice nie pochwalali mojej zażyłości z tym chłopakiem, ale akurat teraz wyjechali na cały weekend, a Gerd nocuje u mnie, bo nie lubię być w tym dużym domu sam, jak palec. A tak, to zawsze jest się do kogo przytulić. Co z tego, że on zawsze zaczyna opowiadać o różnych rzeczach, które mógłby zrobić, gdybym mu się oddał. Zawsze tak sobie żartował, ale dziś...Dziś miałem ochotę zrobić w cholerę wszystko, byleby tylko on się ucieszył. W końcu to jego urodziny. Obiecałem mu wspaniałą niespodziankę na którą będzie musiał poczekać. Nie mogę pić. Muszę być trzeźwy, aby to pamiętać, bo nawet po jednym piwie urywa mi się film.
Owinęliśmy się kocem i włączyliśmy jakiś horror. Wtuliłem się w niego, tak, jak zawsze i patrzyłem na ekran telewizora z przymrużonymi oczami. Nie musiałem widzieć wszystkiego, co działo się z ciałami tych martwych ludzi.
W połowie filmu spojrzałem na chłopaka. Nawet nie tknął kufla. Pustym wzrokiem wpatrywał się w to, co działo się w koszmarze.
-Gee...?-dotknąłem delikatnie jego policzka i przybliżyłem się maksymalnie.
Złożyłem pocałunek na jego szyi, po czym spokojnie przeszedłem na policzek i zatrzymałem się przy ustach. W końcu zwróciłem na siebie jego uwagę. Szatyn spojrzał na mnie spokojnie. W jego oczach zobaczyłem małe iskierki pożądanie, ale kiedy ich tam nie było? Zawsze jak na mnie patrzył, to mogłem je dostrzec. Szybko zacząłem to ignorować, aby nie robić sobie nadziei, ale to uczucie nie ustępowało ani u niego, ani u mnie. Pieprzony Way. O to mu chodziło. Miałem go pragnąć tak, jak on mnie.
Lekko popchnąłem go na kanapę i usiadłem wygodnie na miejscu, gdzie widniała wypukłość. Powstrzymałem jęknięcie, które nasuwało mi się na język. Nie mogłem teraz pokazać mu, że mi się to podoba. Dziś muszę trzymać nerwy na wodzy.
Patrzyłem intensywnie w jego oczy licząc na to, że sam zauważy, o co mi chodzi.
-Jesteś pijany.-mruknął.-Albo znów mi się to śni.
Zachichotałem. Pochyliłem się tak, żeby znaleźć się bliżej jego ucha.
-Czyli już o tym śniłeś?-szepnąłem.-Jak cię ssam, gryzę i całuję po całej skórze nie omijając ani kawałka twojego pięknego ciała?-chłopak sapnął ciężko.-I pieprzę cię, dopóki nie padniesz ze zmęczenia...A rano pobudzam cię, aby dokończyć to, co zacząłem wieczorem i....
-Dobra! Rozumiem!-jęknął unosząc biodra do góry.-Boże, rób co chcesz, bylebym poczuł cię w sobie...Błagam!
Złapałem go za rękę i pociągnąłem do swojego pokoju, gdzie miałem przygotowane wszystko.
-Robiłeś to już kiedyś, Gee?-zamruczałem spoglądając na niego.
Zamknąłem drzwi i uśmiechnąłem się szeroko.
-Szczerze, to....Nie...-powiedział zawstydzony.-A ty?-spojrzał na mnie.
Pokręciłem przecząco głową i pociągnąłem go na łóżko. Usiedliśmy spokojnie, aby na chwile ogarnąć wszystkie myśli. Chciałem, żeby chłopak poczuł to wszystko naturalnie. Dotknąłem jego policzka, a on w odpowiedzi się zarumienił. I niby teraz był taki nieśmiały, no proszę.
-Chcę, żeby to było, jakbyśmy wszystko co robimy, działo się pierwszy raz.-powiedziałem zachrypniętym głosem.-Okej? Pierwszy dotyk, pierwszy pocałunek....
-Rozumiem. Tak wszystko idealnie.-zaśmiał się cicho.
Wszedłem mu na kolana i umiejscowiłem swoje ręce na jego ramionach. Cały czas patrzyłem mu w oczy. Jakby tak pomyśleć, to głupie, że chcę być taki idealny, ale kto mnie powstrzyma?
Gerard się zgodził, więc na pewno nie będzie narzekał.
Pocałowałem go szybko i nawet nie poczekałem na jego odpowiedź, tylko zszedłem ustami w dół, na jego szyję. Gerard objął mnie w pasie, a ja pozwoliłem sobie w tej chwili na to, aby poniosły mnie emocje. Dopiero teraz zacząłem się denerwować.
Chłopak ułożył mnie na poduszkach i zawisł nade mną  uśmiechając się delikatnie, gdy jego dłoń powędrowałam do zamka od mojej bluzy. Cały czas utrzymywałem z nim kontakt wzrokowy. Po tym, jak pozbył się górnej części garderoby zaczął się zabierać za dół. Zatrzymałem go na chwilę. Złapałem jego twarz w dłonie i złożyłem na jego wargach czuły pocałunek. Szatyn od razu dołączył się do tej przyjemności i na chwilę zapomnieliśmy o otaczającym nas świecie. Byliśmy tylko ja i on. Nikt nie miał prawa nam teraz przeszkodzić.
Poznawałem go od nowa. Zaczynałem od jego ust, a kończyłem na dolnej części brzucha, gdy już zdjąłem jego koszulkę, która tak bardzo przeszkadzała mi w tamtym momencie. Przyjrzałem się jego klatce i słabo umięśnionemu brzuchowi. Już ten widok wzbudzał we mnie wielkie fale pożądania, a co to będzie, jak już pozbędę się reszty rzeczy?
Poczułem, że już kompletnie brakuje mi miejsca w spodniach na samą myśl o tym. Otarłem się swoim kroczem o te należące o jego i oboje jęknęliśmy. Teraz zaczęła się walka o to, kto pierwszy będzie nagi. Ja zabrałem się szybko za jego spodnie i dosłownie je z niego zdarłem. Chłopak nagle jakby sobie o czymś przypomniał i szybko zakrył się kołdrą. Cały się zarumienił.
-No co jest Gerard?-przybliżyłem się do niego.-Co tam ukrywasz, hm?
Zabrałem mu kołdrę i dostrzegłem różowe bokserki w słodkie, małe króliczki. Powstrzymałem śmiech zakrywając usta dłonią i tylko kaszlnąłem. Nie chciałem, żeby zrobiło mu się przykro, ale i tak wyglądał w tym pięknie.
-To żenujące, ale liczyłem na to....No....Że dziś cię namówię i że....-zaczął się jąkać i gubić, więc pocałowałem go znowu i złapałem za gumkę jego bokserek.
Odsunąłem się kawałek. Uśmiechnęliśmy się oboje, gdy już rzuciłem bieliznę w kąt. Teraz zabraliśmy się za moje ciuchy. Poszło nam to szybciej niż się spodziewałem. Patrzyliśmy na siebie przez dłuższą chwilę. Praktycznie pochłanialiśmy się wzrokiem.
W końcu chłopak wykonał pierwszy ruch, a już potem zatraciliśmy się w pocałunkach i wzajemnym dotyku na rozgrzanej skórze. Nie użyliśmy zabezpieczenia, bo ufaliśmy sobie na wzajem, a do tego chcieliśmy to poczuć. Bardzo chciałem to zrobić z nim, al teraz czuję ten ból, o którym mówił mi mój przyjaciel.
Gerard oczywiście starał się być delikatny, ale ból był  nie do opisania. Słyszałem tylko, jak mówił coś, że jestem dość ciasny. Bez ostrzeżenia dopchał się do końca, a w moich oczach pojawiły się łzy. Powtórzył tą akcje kilka razy, a ja mogłem już stwierdzić, że to tylko szczypanie.
Dość krótko trwało, zanim znaleźliśmy mój czuły punkt. Po dłuższej chwili chłopak doszedłem, a ja powtórzyłem zaraz po nim. Oddychałem głęboko uspokajając się. Gerd puścił mnie, więc mogłem doczołgać się do poduszki i paść na nią, jakbym przebył kilometr drogi biegnąc bez przerwy.
-Kocham cię.-szepnął Gee przyciągając mnie do siebie i otulając nas oboje kołdrą.
-Ja ciebie też, kochanie.-wtuliłem się w niego i przymknąłem oczy.-Nawet nie wiesz, jak bardzo tego pragnąłem.
Uśmiechnęliśmy się do siebie i zasnęliśmy w swoich objęciach.
Po kilku latach Gerard mi się oświadczył, a ja się zgodziłem. To był najszczęśliwszy moment w moim życiu. Wyjechaliśmy z New Jersey i zamieszkaliśmy w LA, gdzie zawsze świeciło słońce. I już zawsze byliśmy razem.

Słodki The End