I'm NOT okay rozdział 9

Właśnie zaczynał się ósmy miesiąc ciąży mojego ukochanego. Co najlepsze, chłopak czuje się świetnie. Tak długo czekaliśmy, aby zrobić USG. Bardzo chcieliśmy wiedzieć, co nasz czeka. Informacja, że będziemy mieli syna nie była dla nas takim wielkim szokiem, jak na samym początku. Mogliśmy przygotować dla malucha jakieś porządne imię, które będzie pasowało do nazwiska, jak i do charakteru dziecka.
Jestem pewien, że będzie będzie taki, jak Gerard. Chłopak co chwilę marudzi, że kopie, albo się przekręca, co go trochę boli, ale mimo to uśmiecha się jak głupi. Miesiąc szybko zleci, a my będziemy pełną rodziną....Chyba, że choroba chłopaka da o sobie znak. Oby tak nie było, bo ja nie wiem, co bym bez niego zrobił.
Spojrzałem na chłopaka znad książki. Wciąż jeszcze spał. Często wstawał gdzieś po godzinie 13, więc miałem jeszcze dużo czasu, żeby przygotować śniadanie, lub obiad i posprzątać dom. Dziś miał przyjść Mikey z Ray'em. No i jeszcze Andy. Chcieli pobawić się w kupowanie prezentów dla małego. Nie mam im tego za złe. Gorzej będzie, jak Gerardowi nie spodobają się prezenty, bo ostatnio jest straszną marudą i tylko ciągle wybrzydza. Ja jeszcze daje rade, ale co powiedzą oni.
Wstałem z fotela i poprawiłem koc, bo zaraz chłopak by się obudził i marudziłby, że jest mu zimno.
-Mmmm, Frankie....-zamruczał przez sen i przeciągnął się jak mały, słodki kotek.
Uśmiechnąłem się na ten widok. Po cichu opuściłem pokój i zająłem się przygotowaniem ciasteczek. Oczywiście przygotowałem je już wczoraj, ale ten głupek je zjadł. Chociaż plus jest taki, że mu smakowały.
Gdy ostatnio wyszliśmy do miasta (tak, wychodzimy z Gerardem z domu, bo dostalibyśmy jakiegoś fioła) zaszliśmy do schroniska i wzięliśmy jednego słodkiego pieska...No dobra, trzy słodkie pieski, bo nie mogłem się zdecydować na tylko jednego takiego słodziaka. Mój mąż uparł się jeszcze na chomika, więc ja jeszcze wziąłem kota, a on żółwia. I tym sposobem mamy dom pełen zwierzaków. Teraz wszystkie są głodne i patrzą na mnie tymi wielkimi oczami.
Nakarmiłem j i zabrałem się za przygotowywanie tych ciasteczek. Może mógłbym teraz jeszcze sobie pospać, ale nie, bo jest tyle pracy.
-Fraaaaank!-usłyszałem głos z sypialni.
Od razu tam pobiegłem. Chłopak leżał zwinięty na łóżku i trzymał się za brzuch.
-Jejku, co się dzieje?-uklęknąłem obok niego.
-Dziecko.....Boli.....-jęknął z bólu.-Jezu, Frank, dzwoń po karetkę!
Szybko odnalazłem telefon. Wszystkie karetki były zajęte. Musiałem wsadzić go do auta i zawieźć do naszej prywatnej kliniki, gdzie sprawdzaliśmy cały przebieg ciąży. Usiadłem pod salą i czekałem. Martwiłem się o niego. Przecież nie może mu się nic stać. Gerard i dziecko to moje dwa oczka w głowie. Co się mogło stać, że tak nagle....
-Panie Way?-lekarz stanął przede mną.
-Tak?!-od razu zerwałem się na równe nogi.
-Pana mąż....Cóż, wszystko jest okej....Dziecko jest całe.-uśmiechnął się pocieszająco.
Odetchnąłem z ulgą.
-A co z Gerardem?-zapytałem uśmiechając się.
-Została mu może godzina.-powiedział tylko i odszedł.
Załamany padłem na podłogę i powstrzymywałem się od płaczu.
"Weź się w garść, Frank. On cię teraz potrzebuje."
Otarłem te łzy, które zdążyły spłynąć mi po policzkach. Wszedłem do sali i spojrzałem na swojego ukochanego. Był strasznie blady. Wokół łóżka było pełno krwi i jakiś woreczków.
-Frankie, kochanie....-wyciągnął do mnie rękę.
Pochwyciłem ją od razu i usiadłem przy nim. Poprawiłem mu jego włosy i spojrzałem mu w oczy. Wydawał się być już całkowicie zmęczony tym, co się dzieje. Jakby tylko czekał na tą śmierć.
-Gee, miałeś się nie poddawać. Mieliśmy razem wychować nasze dziecko, pamiętasz?-szepnąłem. Nie powstrzymałem już łez, które ciągle wypływały z moich oczu.-Miałeś żyć. Przecież nic nie było, proszę....
-To by nie zadziałało. Operacje nie działają...-szepnął cicho.
-Błagam, Gerard. Musisz ze mną zostać. Ja sobie nie dam bez ciebie rady. Potrzebuje cię.-załkałem.-Proszę....
Chłopak tylko westchnął, ale się zgodził. Pozostało mi czekać.

I'm NOT okay rozdział 8

3 miesiące później

Gerard był jak jakiś opętany. Ciągle jadł, a brzuch mu rósł i rósł. Wyglądał tak, jakby był już w co najmniej szóstym miesiącu ciąży, ale to jeszcze nie jest nawet połowa! Jest rozpieszczony, a co tu dopiero będziemy mówić o dziecku.

-Frankie, kochanie! Jestem głodny!

-Oho, zaczyna się. Muszę kończyć Mikey, bo twój brat jest naprawdę NIEZNOŚNY.-powiedziałem głośno.

-Okej.-zaśmiał się  Mikey.-Nara tatuśku!

-Frank! Ja chcę przemalować sobie włosy!-krzyknął Gerard w salonu.

-Japierdole, zabijcie mnie teraz.-udałem płacz i zaniosłem mu jedzenie.

Przyniosłem mu jeszcze jakiś duży koc, bo nie było za ciepło, jak dla niego. Dbałem o niego, bo tak strasznie się bałem, że zaraz poczuje się gorzej. Nie chciałem, żeby pojechał do szpitala i tam spędził resztę ciąży. Musiałem go mieć przy sobie w takiej chwili. Szatyn jest nieobliczalny. Całe noce potrafił płakać i mówić, że już nie chcę się z nim kochać. Zdecydowanie jakoś go przekonywałem używając ust, albo ręki, że chcę. Nie jeden raz musiałem wejść z nim pod prysznic, a on na zawołanie rzucał się na mnie i ocierał w taki sposób, że się nie powstrzymywałem.

Teraz też próbował zwrócić na siebie moją uwagę. Zaczepiał mnie, albo przygryzał wargę. 

-Gerard, kusisz.-westchnąłem smutno kładąc się na kanapie. 

Od razu poczułem ciężar jego ciała na swoich nogach. Jak można chcieć się pieprzyć 24/7? Zapytajcie Gerarda Way'a. On zna odpowiedź.

Otworzyłem jedno oko i spojrzałem na niego.

-Frankie, proszę!-jęknął ocierając się o moje krocze.

-Gerard, to złe dla dziecka. Lekarz nawet tak mówił.-powiedziałem powstrzymując się od rzucenia się na niego i wypieprzeniu go na dywanie.

-A jakbym wypieprzył twoją śliczną buźkę?-zamruczał sięgając do paska moich spodni.
Westchnąłem tylko i wstałem z kanapy.
-Jak się czujesz?-przykryłem go kocem i usiadłem tak, żeby nie mógł się z niego wydostać.
-Dobrze.-mruknął obrażony. Widziałem, jak pod kocem przebierał rękami w okolicach zamka swoich spodnie.
Udałem, że tego nie widzę. Już nie raz byłem przy nim, gdy robił sobie dobrze, ale zawsze byłem cicho. Teraz widziałem, jak się we mnie wpatruję, więc zareagowałem.
-Oh, Gerard!-jęknąłem, a on zaprzestał czynności i otworzył usta sapiąc głośno.
Znalazłem jego członka i pomogłem mu to dokończyć. Poszło bardzo szybko, jak na niego.
Resztę dnia chłopak męczył mnie tymi jego włosami i swoją wagą. Jak dla mnie wyglądał idealnie, co on chciał? Trochę zgrubiał, owszem, ale po ciąży to zejdzie. Zapiszemy go gdzieś i ustalimy dietę. Wróci do swojej formy. Będzie "mamusią Gee". Nawet Andy tak na niego mówi. Do uzyskania ślubu potrzebowałem zgody dorosłego opiekuna. Teraz oficjalnie nazywam się Frank Anthony Way. Gerard chciał, żebym już na zawsze został z nim i musiałem podpisać dodatkowe papiery o to wszystko. Nie wiedziałem, o co mu chodziło, bo przecież zostanę z nim do końca.
-Chcę mieć białe włosy....Albo takie blond, jak cholera....Ewentualnie rude.-mówił cały czas.
-Maluj się, jak chcesz. Rudy, zielony, czerwony, niebieski...-westchnąłem gładząc go po włosach.-Jak dla mnie piękny jesteś we wszystkim.
Na jego twarzy zakwitł uroczy uśmiech. Chłopak wtulił się w moje ramię i zasnął. Musiałem się natrudzić, żeby zanieść go do łóżka, ale w końcu mi się udało. Sam padłem obok niego i nie czekałem zbyt długo na sen.

I'm NOT okay rozdział 7

-I co?-zapytał Gerard zaglądając mi przez ramię.
Wpatrywałem się w test. Jestem pewny, że jest on negatywny. Westchnąłem ciężko i spojrzałem na niego z uśmiechem.
-A może ty zrób test, hmmm?-mruknąłem.
-A zrobię!-otworzył nowe pudełko.
Chuj wie, skąd je miał. Pewnie kupił ich pełno, żeby potwierdzić. Tak się na to cieszył. Aż tak bardzo chciał dziecka, że jeszcze rano wepchnął mi w tyłek chyba tonę swojej spermy. Żeby to jeszcze było delikatnie...A on specjalnie się pobudzał i do mnie przychodził i smyrał mnie tym czymś po udzie. Całe szczęście, że Andy był poza domem i nie usłyszał tej naszej pięknej serenady z jęków. Nawet dobrze, bo nie musiałem się tłumaczyć z tego, co robię.
Kocham być tak blisko Gerarda w ten sposób, bo wiem, że jest tylko mój. Nikt nie ma prawa mi go odebrać. Mogę się z nim pieprzyć kiedy chcę i gdzie chcę. A za niedługo będzie nasz ślub, więc na pewno skorzystamy z tej okazji jeszcze bardziej. Może wymyślę coś romantycznego do tej pory. Jakiś strój z sex-shopu, czy coś.
-Frank, zobacz! Dwie kreski!-zaśmiał się Gerard.-A ty ile miałeś?-w jego oczach widziałem ogniki szczęścia.-Ile powinno być?
-Jedna kreska, to negatywny, Gee....-powiedziałem cicho i poczekałem przez chwilę, aż zrozumie.
-Przecież ja nie jestem pozytywny.....-oparł się dłońmi o zlew i spojrzał w lustro. Wpatrywał się w swoje odbicie, jakby szukał winy w swoim wyglądzie.
Przytuliłem go od tyłu i uśmiechnąłem się lekko. Złożyłem pocałunek na jego szyi, cały czas wpatrując się w jego odbicie. Widziałem, jak lekko się uśmiechnął przymykając oczy. Cholera, chciałem go teraz, ale jakoś nie mogłem sobie tego wyobrazić. Teraz w końcu Gerard ma w brzuchu nasze małe dzieciątko. Jak mam go pieprzyć, skoro będzie miał brzuch?
-Frankie, czy ja jestem w ciąży?-obrócił się i spojrzał mi w oczy.
Dotknąłem delikatnie jego policzka i uśmiechnąłem się.
-Jesteś, Gerry.-przytuliłem go mocniej, żeby jakoś go wesprzeć. Wiedziałem, że to nie jest dla niego łatwe.
-Jak ja donoszę ciąże, skoro umieram?-szepnął.
Pokręciłem głową. Sam nie wiedziałem jak, ale chciałem, żeby było okej. Gerard, ja i nasze dziecko. Jako mała, szczęśliwa rodzinka. Może jeszcze kupimy sobie psa? Tak pies byłby idealny. Maluszek bawiłby się z nim, a ja i Gee siedzielibyśmy na kanapie i uśmiechali się widząc to wszystko. To było by zbyt idealne, aby być prawdziwe. Albo umrze Gerard, albo dziecko. Nie mogę mieć dwóch, chociaż bardzo bym chciał.
Zebraliśmy się, ubraliśmy w jakieś normalne ciuchy i zjedliśmy wielkie śniadanie. Chłopak na samą myśl o ciąży zrobił się głodny jak cholera. Umówiłem go jeszcze do lekarza, a potem musiałem przekonywać, że nie będzie używać igieł.
-Jesteś pewny?-szatyn patrzył na mnie niepewnie.-A jak wyciągnie igłę i mi wbije ją w plecy?!
-Panikujesz, Gee.-powiedziałem spokojnie dopijając swoją kawę.-Jak pójdziesz do lekarza, to obiecuje ci, że przez całą noc będę robił co tylko zechcesz.-zamruczałem całując go w policzek.-Wszystko.-dodałem jeszcze i wstałem od stołu.
-To o której ten lekarz?-zapytał od razu.
Lekarz, a właściwie lekarka dokładnie zbadała mojego narzeczonego. Naprawdę był w ciąży. To już oficjalnie zatwierdzone. Tak się ucieszyliśmy oboje. W końcu to nasze małe dzieciątko. Nasze.
Będziemy dobrymi rodzicami.

I'm NOT okay rozdział 6

-FRANK, OTWÓRZ TE JEBANE DRZWI!-usłyszałem krzyk Gerarda.
-Spieprzaj.-mruknąłem pod nosem i zakryłem głowę poduszką.
Nie chciałem mieć z nim nic do czynienia. To było okropne. Zrobił to po to, żeby mnie zranić? Znowu. Znowu cierpię przez drugiego człowieka. Znowu mam ochotę zrobić sobie krzywdę.
-Frankie, proszę....-westchnął i zapukał ostatni raz.
Zrezygnowany wstałem z łóżka. Otworzyłem drzwi i spojrzałem na niego chłodno. Chłopak miał policzki mokre od łez. Nie przejąłem się tym. Pozostałem zimnym sukinsynem.
-O co chodzi?-spojrzałem na niego z wyższością.
-Jja....Frank, ja przepraszam.-szatyn padł na kolana.-Ja nie chciałem, naprawdę.....
-Nie wiem, czy jesteś Gerardem, czy Danny'm.-powiedziałem chłodno.
-Danny?-zaśmiał się histerycznie.-Ty myślałeś, że to ja?
-A ty.....
-To był pamiętnik Danny'ego, owszem. Ale potem go mi oddał, jak wyjechał. Potem ja w nim pisałem. Ja byłem w tobie zakochany, nie Danny.-chłopak przytulił się do moich nóg i pocałował mnie w odsłoniętą część brzucha.-To ja czułem do ciebie to uczucie i było ono przeznaczone tylko dla mnie. Nie chciałem się tobą dzielić, ale to wolałeś jego, nie mnie. Nie tego chłopaka, który siedział ciągle sam, z dala od innych. Tego, który rysował cię miliony razy w swoim zeszycie.-wyciągnął rękę i ujął nią moją dłoń.-Bardzo byłem w tobie zakochany, a potem ten samochód i Danny, który go prowadził....Ja wtedy cię uratowałem. Zawiozłem cię do szpitala. Byłem przy tobie dzień i noc, a gdy się obudziłeś, to nakrzyczałeś na mnie, ale ci wybaczyłem, bo miałeś prawo być zły, Frankie.
Patrzyłem na niego coraz bardziej zatapiając się w jego cichym i spokojnym głosie. Uklęknąłem przed nim i ująłem jego twarz w dłonie. Chciałem zapamiętać wszystko, co tak bardzo kochałem. jego czerwone usta, zielone oczy, które wywoływały u mnie dreszcze....Ciemne włosy, które tak pięknie się układały...Cały był cudowny.
-Mówisz poważnie, Gee?-pogłaskałem go po policzku.
Chłopak tylko uśmiechnął się i sięgnął po coś w swojej kieszeni.Wyciągnął do mnie zaciśniętą dłoń.
-Franku Anthony Iero....Wyjdziesz za mnie?-zapytał pokazując mi ciemny pierścionek z czaszką, zamiast oczka.
Zaśmiałem się i spojrzałem na niego. Gerard tylko patrzył na mnie i wyczekiwał mojej odpowiedzi.
-Oczywiście, że tak idioto!-rzuciłem się na niego i wycałowałem mu całą twarz.
Patrzyliśmy tak na siebie długi czas, klęcząc na progu mojego pokoju. Skoro go kocham, to dobrze robię. Będziemy razem tak długo, jak się da. Przede wszystkim miłość. Nasza miłość, która jest ważna. Nie zostawię go. Będę z nim do końca, a nawet dłużej.
-Chodź, musimy powiedzieć twojemu ojczymowi.-wstał w końcu, a mój wzrok powędrował na jego spodnie. Zawstydzony wstałem z kolan i uśmiechnąłem się.
Stanęliśmy w salonie przed Andy'm, który patrzył na nas spokojnie. Odłożył gazetę i upił łyk swojej kawy.
-O co chodzi, dzieciaki?-zapytał.
-Jestem Gerard Way i mam zaszczyt poinformować pana, że ja i Frank się pobieramy. Zostaniemy razem.-powiedział mój narzeczony.
Boże, jak to pięknie brzmi...Frank Way...
-Uhm, a nie jest za wcześnie na takie decyzje?-zmarszczył brwi.-Znaczy, akceptuje to, ale Frank jest młody i niektóre rzeczy...
-Nie da się powiedzieć o czystości przed ślubem.-uśmiechnął się i objął mnie w ramieniem.-Ale nie chcę zwlekać. Czekałem na niego długi czas, a teraz nie chcę go znów tracić. Kocham Franka i zadbam o niego lepiej, niż zrobiłby to ktokolwiek inny. Mój narzeczony na pewno zgodzi się ze mną, że ślub będzie za tydzień, a w tym czasie przeprowadzi się do mnie.
-Ttak, oczywiście....-szepnąłem wpatrując się w podłogę. Jemu to wszystko przychodziło tak łatwo.-Gerard i ja chcemy być szczęśliwi. Jesteśmy zakochani i to nie będzie błąd.
Po długich przemowach Andy w końcu coś zrozumiał.
-Jesteś w ciąży, Frank?-przyjrzał mi się.
Spiekłem raka i spuściłem wzrok.
-Faceci nie są w ciąży.-powiedziałem cichutko.-To niemożliwe.
-Oj mało wiesz, Frankie.-westchnął Andy.-Twój ojciec był w ciąży.-powiedział spokojnie.
Wziąłem głęboki wdech i opuściłem pokój. To nie jest prawda. Andy sobie żartuje. Mężczyźni zapładniają, a nie są zapładniani. To głupie.
Położyłem się na swoim łóżku i przykryłem ciepłą kołdrą. Niestety Gerard przylazł za mną i uwalił się na miejscu obok. Wtulił się w moje plecy i po prostu pocałował mnie w ramię. Obróciłem lekko głowę, żeby się dowiedzieć, o co mu chodzi, a ten złożył czułego całusa na moim policzku. Zaśmiałem się cicho i odwróciłem się w jego stronę.
-Jesteś w ciąży, Frankie?-szepnął mi do ucha, a po moim ciele przeszły przyjemne ciarki.-Pieprzyłem cię aż tak, że jesteś w ciąży?-polizał płatek mojego ucha.-Powiedz mi.
-Jezu, nie jestem.-westchnąłem.-Prędzej ty.
-Frank....Ty jesteś tak pozytywny, jak twój ojciec....Musisz być w ciąży.-przytulił mnie mocno.-Proszę, bądź w ciąży....
Przewróciłem oczami i wtuliłem się w niego.
-Ja będę w ciąży, to ty nie bądź chory.-ziewnąłem i zasnąłem w jego bezpiecznych ramionach.

I'm NOT okay rozdział 5

Nie chodziliśmy do szkoły przez cały tydzień, bo Gerard nagle się napalił na to, aby pieprzyć się po całym domu. Oczywiście byłem temu przeciwny, ale patrzył na mnie tak, że w końcu musiałem się na to zgodzić. Jeden dzień sobie odpuścił, bo jak sam powiedział, będzie musiał jeździć na wózku inwalidzkim, jeśli tak dalej pójdzie. Ale to nie moja wina, sam tego chciał.
-Jesteś głodny?-zapytałem, gdy usiadł przy stole w kuchni.
-A co mi ugotujesz, kochanie?-przetarł oczy i spojrzał na mnie uśmiechając się szeroko.-Cześć.
-Głupek.-pokręciłem głową nakładając na talerz jajecznicę.
Podałem mu posiłek, a sam usiadłem naprzeciwko i wpatrywałem się w niego, jak w obrazek. Niestety do kuchni wszedł zaspany Mikey i też zażądał jedzenia, więc musiałem oderwać wzrok od szatyna i przygotować jeszcze coś do jedzenia młodszemu Way'owi.
-Skoro  już tu tak jakby mieszkasz, Frank, to mogę cię prosić, abyście nie pieprzyli się gdzie popadnie i w środku nocy też?-powiedział ziewając.
Zamurowało mnie, więc nic nie odpowiedziałem, tylko wpatrywałem się w patelnie starając się nie przypalić jedzenia.
-To nie nasza wina, że podsłuchujesz w nocy. Powinieneś już dawno spać, gdy dorośli się bawią.-Gerard upił łyk kawy i spojrzał karcąco na brata.-Mówiłem ci, że nie zamierzam robić tego, co podoba się innym. Teraz skupiam się całym sobą na sobie i na Franku, bo to jest dla mnie najważniejsze.
Zrobiło mi się okropnie gorąco. Uchyliłem lekko okno i zaczerpnąłem świeżego powietrza.
-Świetnie, więc jak przyjedzie Ray, to też wam zrobimy słuchowisko!-krzyknął i opuścił kuchnie.
Westchnąłem smutno i oparłem się o blat wyglądając na zewnątrz. Szatyn przytulił mnie od tyłu i dał mi krótkiego buziaka w usta.
-Nie martw się kochanie. Będzie dobrze. Mikey ma dziś gorszy dzień.-uśmiechnął się pocieszająco.-Dzisiaj mam badania.
-Pójść z tobą?-zapytałem od razu.
Gerard tylko pokręcił głową.
Przed południem ubrał się i opuścił mieszkanie. Zostałem sam na sam z Mikey'em, który nie był już zły. Wydawał się być zadowolony z jakiegoś powodu, ale nawet go o to nie pytałem. Postanowiłem spędzić trochę czasu w pokoju mojego chłopaka i poprzeglądać jego rzeczy. Od długiego czasu chciałem to zrobić, ale nie mogłem, bo w większość spędzałem tu tylko noce. Albo pieprzyłem się z nim.
Gerard nigdy nie mówił za dużo o sobie. Wolał ciągle, abym opowiadał o sobie, o tacie i o Andy'm. Chciał wiedzieć wszystko na mój temat. Rozumem to, ale teraz jest moja kolej na poznanie go. Usiadłem przed dużą, starą szafą w jego pokoju. Zacząłem przeglądać wszystkie papiery, zdjęcia, rysunki. Nigdy nie widziałem, żeby ktoś tak pięknie rysował. Chłopak naprawdę miał talent. Odłożyłem obraz i wróciłem do przeglądania reszty rzeczy. Znalazłem jego stary pamiętnik. Nie chciałem przeglądać jego aż tak prywatnych rzeczy, ale skoro jesteśmy parą, to nie powinniśmy mieć przed sobą tajemnic. Otworzyłem go na pierwszej stronie.
"Drogi pamiętniku.
Jestem okropny. W szkole przeczytałem dziennik tego chłopaka. Ma chyba zaledwie 12 lat! To jest chore, żeby aż tak mu odbijało na moim punkcie!"
Potem pisał coś jeszcze o tym dzieciaku. Z tego co pisał, dzieciak naprawdę musiał go kochać, skoro aż tak się dla niego poniżał. Dawał się bić i wykorzystywać na wszelkie sposoby, byleby tylko zwrócić na siebie jego uwagę. Przewróciłem kartki do ostatniej strony.
"Ten dzieciak....Przecież mówili, ze umarł.
Teraz nagle widzę jego nazwisko. Śni mi się po nocach. To on. Frank. Frank Iero."
Moje serce zabiło mocniej. Gerard mnie znał wcześniej? I dlaczego byłem martwy?
"Frank, to ten dzieciak, którego pobili moi koledzy pięć lat temu.
Urósł znacznie i nie jest już dzieckiem. Może teraz powinienem spróbować? Przecież nie jest już mały, ma 17 lat i może być ze mną."
Więc to Gerard jest tym chłopakiem, który kiedyś złamał mi serce? Przecież on nie jest do niego podobny! To kłamstwo!
Starałem sobie przypomnieć jakieś fakty, aż do wypadku 12 kwietnia. Nie pamiętam nic. Nawet twarzy tamtego chłopaka. To okropne.
Schowałem twarz w dłoniach i rozpłakałem się. Zaraz potem zabrałem swoje rzeczy i pobiegłem do domu. Nie chciałem tu być. Nie po tym, czego się dowiedziałem.
-Hej młody, co jest?-Andy spojrzał na mnie znad gazety.
Chciałem coś powiedzieć, ale płacz ściskał mi gardło. Wbiegłem do swojego pokoju. Wieczorem Gerard do mnie dzwonił, ale nie odbierałem. Musiałem odpocząć i uporządkować myśli.

I'm NOT okay rozdział 4

Patrzyłem na niego, gdy układał sobie rano fryzurę. Oczywiście zmusił mnie do zostania u niego na noc. Nie spałem, tylko przyglądałem się mu. To jednak nie zmienia faktu, że umiera.

Gerard, chłopak, którego kocham, umiera. Na pierdolonego raka.

Kurwa, jak to jest możliwe, żeby mi to zrobił? Żeby mnie zostawił, gdy ja go kocham całym swoim ciałem i całą swoją duszą? Dlaczego akurat on, a nie kto inny? Dlaczego nie ja?

Tak bardzo chciałem, żeby to wszystko okazało się nieprawdą, ale to było zbyt realne, żeby być snem. On naprawdę umierał, a ja nie mogłem nic z tym zrobić.

-Ile ci zostało?-zapytałem odwracając wzrok od jego twarzy.

-Ile mi zostało, do czego?-zaśmiał się.-Co się dzieje, Frankie? Jesteś jakiś przygaszony.-westchnął smutno, ale mimo to wciąż się uśmiechał.

-Zostawiasz mnie.-szepnąłem.-A dopiero co cię spotkałem...A ty umierasz...

Gerard szybko pochwycił mnie w swoje ramiona i spojrzał głęboko w oczy. Bałem się patrzeć w nie zbyt długo, więc po prostu go pocałowałem. Przymknąłem oczy i włożyłem w to jak najwięcej uczuć. Nie chciałem tracić mojego skarbu. Już straciłem ojca, a teraz on...

Chłopak odsunął się kawałek. Wiedziałem, że dokładnie mi się przygląda. 

-Nie zostawię cię. Odejdziesz ze mną.-powiedział głaszcząc mnie po policzku.

-Co?-zmarszczyłem brwi.

-Mówię, że umrzesz, gdy ja umrę.-wzruszył ramionami.-Twoje serce rozpadnie się na kawałki i przestanie bić.
-Jesteś idiotą.-przewróciłem oczami.
-Ale mnie kochasz.-cmoknął mnie w policzek i wrócił do układania swoich włosów.-Chcę, abyś zamieszkał ze mną na jakiś czas.-powiedział spokojnie.-Albo ja zamieszkałbym u ciebie w pokoju.
-Co? Po co?-zmrużyłem oczy.
Szatyn wzruszył ramionami.
-Bo chcę cię mieć przy sobie.-szepnął.-Bo zostało mi pół roku.
Oparłem się o ścianę, a gorzkie łzy popłynęły po moich policzkach po krótkim czasie. Chciałem teraz stąd wyjść i o nim zapomnieć, ale nie mogłem. Wlepiłem tylko wzrok w podłogę. Wiedziałem, że chłopak stanął przede mną, ale mimo to nie podniosłem wzroku. Nie chciałem, żeby widział, jak jest mi ciężko.
-Kocham cię.-szepnął Gerard i pocałował mnie mocno. Jednym ruchem otarł moje łzy i zastąpił smutek szczęściem. Przez niego czułem wszystkie emocje w jednej minucie.
-Też cię kocham.-powiedziałem, gdy zjechał swoimi ustami na moją szyję. Przymknąłem oczy i wczepiłem palce w jego włosy.-Zróbmy sobie dziś wolne.-szepnąłem.-Poznajmy się lepiej...
-Zgadzam się na ten układ.-zamruczał i uśmiechnął się.
Pociągnąłem go za sobą w stronę jego pokoju. Miałem trudności z utrzymaniem pocałunku, gdy wchodziliśmy po schodach, ale jakoś udało nam się dotrzeć do ciemnych drzwi jego pokoju. Bez zbędnych pytań otworzyłem je i oboje wpadliśmy do środka. Gerard szybkim ruchem zakluczył za nami drzwi, aby nikt nam nie przeszkadzał.
Dość szybko pozbyłem się jego koszulki. W końcu mogłem dokładnie przyjrzeć się jego klatce. Wyglądał naprawdę cudownie. Jak dla mnie był idealny.
-Frank, jesteś pewny, że chcesz?-zapytał gładząc mnie po policzku.
-Jestem kurwa pewien!-rzuciłem się na niego i oboje padliśmy na łóżko.
Zaczęliśmy szybko pozbywać się swoich ciuchów. Oboje chcieliśmy zapomnieć o tym pierwszym razie, który był dla nas zbyt bolesny. Teraz będziemy mieli coś prawdziwego, pełnego uczuć. Chcę, aby to było czymś, po czym będziemy pewni naszych uczuć. Zbliżenie musi być pełne miłości i troski o drugą osobę, a ja myślę, że jestem zdolny, aby mu to zapewnić.
Odsunąłem się kawałek i spojrzałem na niego. Jego włosy były roztrzepane, a policzki idealnie zaróżowione. Usta były lekko rozchylone. Chłopak starał się łapać powietrze. Uśmiechnąłem się przebiegle i zacząłem obsypywać pocałunkami jego klatkę piersiową. Dłonią zjechałem w dół zahaczając o wybrzuszenie w spodniach. W odpowiedzi usłyszałem głośny jęk. Zaśmiałem się cicho i kontynuowałem czynność.
-Frank, proszę cię!-jęknął znowu, gdy zacząłem ssać jego sutki.
Tylko na niego spojrzałem. Męczyłem go tyle czasu, że biedak doszedł w spodnie. Padłem na miejsce obok niego i chichotałem jak głupi.
-Aż tak ci było dobrze?
-Błagam....Zaraz mogę wstać i wyjść.-mruknął obrażony.
-Nie ma tak łatwo!-usiadłem na nim okrakiem.
Zdjąłem jego spodnie, a zaraz potem bokserki. Spojrzałem na jego męskość, która była dość duża. Chłopak niecierpliwie uniósł biodra do góry, więc musiałem go jakoś przytrzymać, gdy ściągałem z siebie rzeczy. Oczywiście uparłem się na to, że to ja będę na górze, a tak naprawdę nie wiedziałem, co mam robić, więc Gerard zaczął mi wszystko tłumaczyć.
-Najpierw wsadź jednego palca, poruszaj nim, a potem dołóż kolejne dwa.-powiedział, a ja wykonałem jego polecenie.-Ttak....Właśnie tak....-zamruczał i poruszył biodrami.
Wyjąłem palce i spojrzałem na niego pytająco. On tylko skinął głowa na znak, że mogę już zacząć, więc odwróciłem go spokojnie na brzuch. Wszedłem w niego powoli i delikatnie. Sam nie wiedziałem, jak powinienem się zachować.
Dlaczego on się w ogóle zgodził, żebym to ja to zrobił? Przecież mógł po prostu sam się tym zająć.
Przez chwilowe zamyślenie zapomniałem o ostrożności i od razu dojechałem do samego końca mimo protestów chłopaka.
-Cholera, Gerard! Przepraszam...-wtuliłem się w jego plecy.
-Idiota.-burknął tylko.
Westchnąłem ciężko. Poruszałem się teraz bardziej delikatnie i z wyczuciem. Nie chciałem, aby czuł niepotrzebny ból, bo w końcu...Zależy mi na nim i na jego uczuciach. Jest bystry, czuły i trzeba go po prostu lepiej poznać, żeby go ocenić. Ja chyba zbliżyłem się na tyle, aby móc cały czas słyszeć bicie jego serca. Dzień i noc, aż do końca jego życia. No i mojego także. Nie chcę, aby on umarł. Kocham go, kurwa. Niech ludzie wyzywają mnie od gejów i pedałów, ale ja tego nie zmienię.
Moje przemyślenia przerwał głośny jęk.
-Boże, co jest?-zatrzymałem się i spojrzałem na niego.
-TAM!-krzyknął tylko i sapnął ciężko.-Ten punkt, Frank, JEZU!
Zachichotałem cicho i zaatakowałem ponownie tamto miejsce, o wywołało u niego przekleństwa i coraz to głośniejsze pojękiwania. Poczułem sentencje w dolnych partiach mojego brzucha, więc zacząłem poruszać się szybciej. Aby sobie pomóc, pomyślałem o ustach Gerarda i o jego czułym dotyku. O tych krótkich pocałunkach i o tym, jak wymawia moje imię.
Doszliśmy w tym samym momencie. No prawie.
Wykonałem jeszcze dwa ostatnie pchnięcia i opadłem zmęczony na poduszki. Gerard uśmiechnął się do mnie lekko i otulił nas kocem, po czym przytulił mnie mocno.
-Dzięk...
-Nie dziękuj.-przerwałem mu od razu i pocałowałem go.
Po krótkim czasie Gerard zasnął. Spał jak zabity, więc mogłem mu się przyglądać do woli.
-Kocham cię.-szepnąłem i pocałowałem go w policzek, po czym zasnąłem.

I'm NOT okay rozdział 3

Próbowałem zasnąć, ale coś co chwilę uderzało o okno mojego pokoju. Naprawdę każdy dźwięk przeszkadzał mi zasnąć, więc wstałem z łóżka i otworzyłem okno.
-Czego do kurwy nędzy...-zobaczyłem postać, która siedziała na gałęzi drzewa.-Gerard?-wystraszyłem się.-Co ty tu robisz?
-Bo Mikey powiedział, że nie chciałeś przyjść na imprezę, więc ja przybyłem do ciebie.-powiedział spokojnie i uśmiechnął się szeroko.-Cześć.
Chłopak bez ostrzeżenia wskoczył do środka. Rozejrzał się spokojnie po wnętrzu mojego pokoju i zatrzymał się na mnie, co wywołało u niego jeszcze większy uśmiech.
Przyglądał mi się tak, jakby nie widział mnie co najmniej od paru lat. Mimo to podobał mi się to, że zwraca na mnie taką uwagę i...
"Cholera, Frank! Opanuj się!"
Potrząsnąłem głową i wróciłem do leżenia na swoim wygodnym łóżku. Niestety chłopak nie dał mi czasu na dłuższe myślenie, bo położył się na mnie i wlepił wzrok w moje oczy. Patrzył w nie tak, jakby czegoś szukał.
-Co tak na mnie patrzysz?-zirytowałem się.
-Masz śliczne oczy, Frankie.-uśmiechnął się lekko i pocałował mnie.
Oczywiście, że chciałem go odepchnąć, ale to było trudne, gdy tak cudownie całował. Ogólnie nie mam nic do tego, że tak na mnie działa. Nawet mi się podoba, gdy tak na mnie patrzy. I ma też ten cudny uśmiech.
Podoba mi się w nim wszystko, oprócz tego władczego charakteru. Musiał mieć wszystko, bo inaczej brał to siłą.
-Podobam ci się?-zapytałem nagle.
Gerard uśmiechnął się szerzej.
-Oczywiście, Frankie. Jesteś śliczny i mnie kręcisz.-cmoknął mnie w policzek.-A teraz chodź ze mną na imprezę, zanim umrę.-zaśmiał się.
-Co?-zmrużyłem oczy.
-Jestem trochę chory.-wzruszył ramionami.-Ubieraj się i chodź, bo nie mam wieczności.
Nałożyłem na siebie jakieś rzeczy. Kompletnie mnie to zbiło z tropu. Gerard, wulkan energii, chory? Na co? Na katar?
Prychnąłem tylko i wcisnąłem ręce do kieszeni bluzy. Jeśli mi dobrze pójdzie, to podpytam o to wszystko Mikey'a.

* * * 

Chłopacy zaczęli grać w butelkę. Zdegustowany siedziałem na kanapie i dopijałem swój sok.

-No już! Całuj brata, Gerard!-krzyknął Ray.

-Wybacz, ja już mam kogoś.-chłopak puścił mi oczko, a ja tak nagle zrobiłem się cały czerwony jak burak. 

Nie wiem czemu, ale zawsze uważałem, że publiczne mówienie o swojej drugiej połówce jest niestosowne...Ale to znaczy, że....Gerard i ja jesteśmy razem?

Już chciałem zacząć nad tym myśleć, ale nadarzyła się okazja, aby porozmawiać z bratem chłopaka, więc zerwałem się z miejsca i pobiegłem za nim do kuchni.

-Mikey? Możemy pogadać?-zapytałem.

-Jasne, a o czym?-spojrzał na mnie i uśmiechnął się.

Wziąłem szybki oddech.

-Na co choruje Gerard?

Chłopak wypuścił szklankę z sokiem, a ta rozbiła się i wywołała hałas. Wszyscy zebrali się przy nas. Gerard szybko objął mnie ramieniem i wyciągnął z kuchni.

-Coś ty mu powiedział?-wciągnął mnie do małego pokoju. Prawdopodobnie należał do niego. 

-Nic...Tylko zapytałem o lekcje na jutro.-skłamałem.

-Jutro jest niedziela, Frank. O co zapytałeś?
Nie wiem czemu, ale bałem się skłamać. Patrzyłem w te cudne, zielone oczy. Nie chciałem kłamać. Nie jemu.
-Zapytałem....Na co chorujesz...-szepnąłem.
Szatyn westchnął smutno i pogłaskał mnie po policzku.
-Jesteś taki młody, Frankie, ale myślę, że zrozumiesz...-usiadł na fotelu i przyciągnął mnie na swoje kolana.-Widzisz, mój malutki....Kiedyś mój tatuś był bardzo chory, aż w końcu umarł w potwornych męczarniach...-zaczął się bawić moją dłonią.-Mikey jest czysty. Cała moja rodzina jest zdrowa, tylko ja nie dałem rady. Poddałem się temu i zachorowałem.-w jego oczach pojawił się smutek.-Mam raka.
Zaniemówiłem.
Wpatrywałem się ślepo w jego twarz, ale mimo to nic nie widziałem. Nagle poczułem się pusty w środku. To wszystko, co było wokół mnie, okazało się być jednym, wielkim kłamstwem.
Gerard nie był chamem, tylko po prostu nie chciał tracić chwil na głupie poznawanie mnie. Od początku upatrzył sobie mnie i postanowił przywłaszczyć sobie moją skromną osobę, a ja nie miałem wyboru. Miał tyle pięknych dziewczyn do wyboru, ale wziął mnie. Teraz rozumiem.
-Frankie, skarbie, powiedz coś...-zacisnął delikatnie swoje palce wokół moich.-Boże, przepraszam. Zniszczyłem cię.-zaczął płakać, wtulając swoją twarz w moją bluzkę.
Oprzytomniałem trochę. Zacząłem go głaskać po włosach, starając się w jakiś sposób złagodzić to wszystko.
-Zniszczyłeś mój świat, Gee.-szepnąłem tylko.