Mikołajki

Hej ludziki. Dziś są Mikołajki, więc....Są słodycze i ogólnie bardzo wesoło, prawda? Może pora namówić rodziców, babcie, kota, psa, albo chomika, aby pojechać na koncert naszego  Gerda, bo to może być taki jedyny raz. Jest duuużo biletów, więc jestem pewna, że starczy dla każdego, kto ma ochotę zobaczyć naszego kochanego rudzielca. I do tego ile fajnych ludzi można spotkać! Pełno fanów, jak i nowych przyjaciół.
Także pędzić po bilety i się bawić. No i wesołych Mikołajek! Pełno słodyczy!

Tell me how love kills | IX

Maya

Ojciec Franka przyjechał tutaj z dziewczyną z którą mój kuzyn przyjaźnił się w przeszłości. Od razu wiedziałam, że chodzi o wrobienie Iero w ślub, a jak. Jego rodzice są po rozwodzie, ale zgadzają się w jednym. Ich syn nie może być pedałem, bo inaczej oznacza to, że jest potępiony, lub opętany przez demony. To okropne, ale tak niestety jest. Rodzina Iero od zawsze była bardzo religijna, więc gdy Frank wyznał im, że jest gejem, to omal na zawał nie padli. Byłam przy nim wtedy i wspierałam go, jak tylko umiałam.

Do tego jego miłość, Jack odrzucił jego uczucia  i wyjechał z kraju. Słuch po nim zaginął. W tamtym momencie chłopak odepchnął mnie na bok i zaprzyjaźnił się z Jamią. Ich rodzice dyskutowali już o ślubie pomimo ich młodego wieku. Po dłuższym czasie Franio wyjechał z mamą do NJ, a ojciec został w ich starym domu. Założył nową rodzinę, ale nie zapominał o synu, a to dobre. Odwiedzał go co weekend i zabierał do siebie.

Z czasem zostałam odrzucona z tej rodziny, bo byłam inna. Mam 23 lata, nie chodzę do szkoły, nie mam chłopaka, ani domu, gdzie mogłabym mieszkać. Na szczęście ciocia Linda przygarnia mnie od czasu do czasu, a ja w tym czasie odnawiam więź z moim kochanym kuzynem, bo on jest taki jak ja. W połowie człowiek, a w połowie kot. Nikt o tym nie wie, bo przed laty było to tylko nasz sekret i nikt nie miał prawa o nim wiedzieć. Tylko nasza dwójka.

A teraz on powiedział o tym temu Gerardowi, jednak....Nie mam do niego żalu, bo wiem, co do niego czuję. Kiedyś napisał do mnie list z tym wyznaniem. Chyba z milion razy napisał, że go kocha i że umrze, jeśli ten się kiedykolwiek dowie, jak bardzo to uczucie go gnębi. Tak, właśnie. Gnębi.

Tak to jest, gdy spojrzy się na kogoś i zakocha się od pierwszego wejrzenia. Odradzałam mu spotykania się z nim, ale ten idiota nigdy mnie nie słuchał, więc wiedziałam, że tak to się skończy. Będzie miał złamane serce, albo będą razem do końca życia. Jeśli temu Gerardowi naprawdę zależy, to postara się o to, aby Frank był szczęśliwy i czuł tą miłość.

-A więc, Frank...Pamiętasz Jamię Nestor?-zapytał ojciec.-Zobacz, na jaką śliczną, młodą kobietę wyrosła.

-Widzę.-chłopak uśmiechnął się sztucznie. -Co tu robicie o takiej porze i w jakim celu przywiozłeś tu ją?-mruknął.

Oh, a wspominałam już, że Jamia zdradziła jego największy sekret i publicznie wyśmiała go przed całą szkołą?

-Spokojnie, Frankie...-usiadłam obok niego, a ta suka rzuciła mi nienawistne spojrzenie.

Zignorowałam to i starałam się uspokoić kuzyna, aby się na nią nie rzucił.

-Chyba już najwyższa pora, Frank, abyś znalazł sobie kogoś, kto będzie z tobą na zawsze.

Rozmowa przerodziła się w kłótnie i zmuszanie biedaka do ślubu w tak młodym wieku. Tak, jakbym widziała swoich rodziców. Też kazali mi się ożenić, a wtedy uciekłam z domu, jak najdalej od nich. Nikt nie miał prawa mówić mi, co mam robić. 

Opuściłam dom ciotki i poszłam po tego chłopaka Franka. Gerd od razu przyszedł ze mną, aby bronić chłopaka. Uderzył jego ojca i objął Frania w pasie.

-Nie możecie wydać go za mąż, bo on jest mój.-powiedział chłodno.-Jeżeli za kogoś wyjdzie, to tylko za mnie i za nikogo innego.

-Gera...

-Cicho, Frank.-mruknął i spojrzał na niego. Jego spojrzenie od razu złagodniało i uśmiechnął się do niego.-Kocham cię, więc chcę dla ciebie jak lepiej.-pocałował go krótko. Znów spojrzał na rodziców chłopaka.-Zamierzam poślubić waszego syna w ciągu miesiąca.

Kompletnie mnie zatkało, jak i pozostałych tu obecnych. W końcu jednak....Ktoś im się postawił. Ja chyba powinnam zrobić to samo i pojechać pogadać z moimi rodzicami. Ale to nie teraz. Może dam sobie jeszcze tydzień, albo dwa.

Tell me how love kills | VIII

Frank

Obudziłem się, gdy słońce wzeszło na niebo. Gee jeszcze spał, ale wciąż czuwał obejmując mnie w pasie i nie pozwalając uciec. Zdawało mi się, że gdy zasnąłem on powiedział coś ważnego. Może zgodzi się to dla mnie powtórzyć, jeśli go o to ładnie poproszę, albo będzie udawał, że nic się nie stało, jak zwykle.
Spokojnie patrzyłem na niego i bawiłem się jego długimi włosami. Chłopak mruknął coś przez sen. Najwidoczniej to musiało być coś nadzwyczaj ciekawego, bo jęknął cicho i przyciągnął mnie jeszcze bliżej siebie. Czy on miał jakiś zboczony sen? Nie wiem, ale jakoś mi się to nie podoba...Jest bliżej, niż był kiedykolwiek. Teraz, gdy już go mam, to boje się, że stracę go przez własną głupotę. Nie potrafię jakoś specjalnie dobierać słów, ani nie wiem, kiedy powinienem kogoś przytulić, albo pocałować. Jeżeli zaczęliśmy tworzyć jakiś związek, to ja nie mam o tym pojęcia, bo chyba muszę zostać o tym poinformowany listem, aby zrozumieć.
Gerard jest strasznie słodki, gdy śpi. Wygląda tak niewinnie. Nie to, że normalnie taki nie jest, ale jak mnie widzi, to czuję, że najchętniej by mi przypierdolił, albo zgwałcił na miejscu, więc czasem mnie to dziwi, że zakochałem się właśnie w nim. Miałem tyle innych osób do wyboru, ale nie. Musiałem się uprzeć na chłopaka, który był zaręczony i który zupełnie nie odwzajemniał moich uczuć. Może teraz to się zmieniło, może coś do mnie czuję....To by mnie bardzo ucieszyło....
-Fraankiee...-ścisnął mnie bardziej.-O, już nie śpisz, kochanie?
Pogłaskał mnie po policzku, a ja zarumieniłem się mocno. Podobało mi się to. Strasznie. Chciałem pozostać w tym jeszcze chwilę, ale Gerd zabrał dłoń i musiałem się nacieszyć wspomnieniem tego i ciepłem, jakie zostawiło.
-Niedawno wstałem-uśmiechnąłem się lekko.-Jak ci się spało?
-Wyśmienicie, bo ty tu byłeś.-rzucił się na mnie i spojrzał mi w oczy.-Oj Franuś, jaki ty czerwony.-zaśmiał się cicho.
-Daj spokój.- mruknąłem i odwróciłem wzrok.
Szatyn pochwycił moją twarz w swoje dłonie i pocałował mnie czule. Na początku byłem troszkę zdziwiony, ale po chwili oddałem pocałunek. Wczepiłem palce w jego włosy.
-Co robicie, chłopcy?-usłyszałem.
Spojrzałem w stronę drzwi i zobaczyłem Mayę. No świetnie, Teraz dostanę opieprz za to wszystko. Wiem o tym, bo pewnie zaraz pójdzie powiedzieć o tym mojej mamie.
-Staramy się pieprzyć, ale przeszkadzasz.-mruknął Gerard.
Zarumieniłem się jeszcze bardziej.
-Frank, jesteś niemożliwy.-westchnęła.-Mama cię woła. Chcę z tobą pogadać.
-Okej, już idę.-chciałem wstać, ale on mnie zatrzymał.-Gee, naprawdę muszę iść...
-Nie musisz...-zamruczał i znów mnie pocałował.
Niestety dziewczyna wyrwała mnie i pociągnęła za sobą do domu. Już mogę się domyślić o co chodzi. Przed domem stoi wóz mojego ojca. Świetnie.

Tell me how love kills | VII

Gerard

-Jesteś dziwnym kotem...-westchnąłem wpatrując się w malca, który próbował odgryźć mi palec.-Aua! Ale masz te kły...

Poison polizał mnie po policzku i spojrzał mi w oczy. Te jego ludzkie odruchy zaczynały mnie coraz bardziej przerażać. Nawet przez sen gadał, a jak na mnie patrzył, to zdawało mi się, że widziałem jego myśli. Pierwszy raz czuje takie coś. Bardzo dziwne uczucie. 

Odpycham od siebie wszystkich i zamiast przyjemności wybieram kota, który...Uspokaja mnie. Nie czuję tej nienawiści do całego świata.

Jednak najbardziej martwi mnie to, że Franka wciąż nie widać. To już kolejny dzień, odkąd nie widziałem jego zarumienionej, uśmiechniętej twarzy. Ten widok sprawiał, że czułem się wyjątkowo, bo wiedziałem, że nikt inny nigdy go takiego nie zobaczy.

Kot podszedł do okna i chciał się wydostać, ale miał problem. Okno było szczelnie zamknięte. Tak samo, jak drzwi. Nie miał żadnej drogi ucieczki, więc zaczął biegać po moim pokoju, jak opętany, co mnie denerwowało, bo nie mogłem się skupić na niczym innym, tylko na dźwięku małych łap uderzających o deski. Przed chwilą był na zewnątrz, a teraz już robi się ciemno i zimno, więc go nie wypuszczę, bo spędzę resztę wieczoru na martwieniu się, co się dzieje z tym głupim kotem.

-Poison, przestań do cholery!-warknąłem, a kot miauknął przeraźliwie i skulił się w kącie. 

Dostrzegłem tylko, jak jego łapy powiększają się i zmieniają kolor na bardziej ludzki, abym w końcu mógł dostrzec go w pełnej krasie. Chłopak o jasnej cerze i ciemnych włosach siedział tam, skulony, a ja rozpoznałem w nim mojego Franka. Podszedłem bliżej i przykryłem go kocem, a on spojrzał na mnie smutno.

-Nie powiesz nikomu, prawda?-jego usta zadrżały.

Miał jeszcze ogon, a zamiast swoich ludzkich uszu, te bardziej kocie. Był bardzo przerażony. Chyba najbardziej tym, że mogę go odtrącić. Wtuliłem się w jego plecy i westchnąłem ciężko. 

-Głupi jesteś.-szepnąłem.-Bardzo, bardzo głupi, ale to pozostanie naszym sekretem...Jednak jest jeden warunek...-uśmiechnąłem się lekko.

-Jjjaki?-odwrócił głowę tak, aby spojrzeć mi w oczy.

Skorzystałem z tego i pocałowałem go w usta. Zatrzymałem jego dłoń, która chciała mnie odepchnąć i po prostu go całowałem wkładając w to całe serce i wszystkie możliwe pozytywne uczucia, jakie we mnie tkwiły. Popchnąłem go na zimne deski nie przerywając pocałunku, który teraz stał się dla mnie, jak cenny oddech, potrzebny do życia.

-Właśnie taki, Frankie.-zabrałem niesforny kosmyk, który wpadł na jego anielską buźkę i przywróciłem go na miejsce.

Praktycznie na nim leżałem. Podpierałem się tylko łokciami, aby go nie zgnieść. Chłopak tylko zarumienił się i odwrócił wzrok. 

-Ja tak nie mogę. Gerard, ty masz kogoś, a ja...Sam powiedziałeś, że jestem tylko przyjacielem i....

-Zamknij się już.-przyłożyłem palec do jego ust.-Czy ty rozumiesz, że skłamałem?-spojrzałem mu w oczy, ale widziałem, że on wciąż nie rozumie.-Skłamałem mówiąc, że jesteś tylko moim przyjacielem, okej? Może to nie jest wielka miłość, ale myślę, że za jakiś czas to będzie coś wielkiego i niesamowitego.

Frank wpatrywał się we mnie, jakby oznajmił mu właśnie, że od jutra będę zawodowym sportowcem, co w moim przypadku nie było ani trochę możliwe. Od zawsze chciałem spróbować być z nim, ale nigdy nie miałem wystarczającej odwagi, aby mu powiedzieć. Tłumiłem to od jakiś trzech miesięcy, które były moją prywatną katorgą. Wiecznie musiałem patrzeć na niego z daleka. Nie mogłem go dotknąć w tak bardzo pożądany sposób, albo chociaż pocałować na krótki moment, bo zawsze był Jamie. 

Teraz, gdy już nikt nie toruje mi do niego drogi, mogę robić, co chcę. 

-Kocham cię.-szepnąłem, ale on już tego nie usłyszał, bo spał.

Podniosłem go z ziemi i zaniosłem do łóżka. Teraz moja kolej, aby się nim zaopiekować.

Tell me how love kills | VI

Jamie

Byłem wściekł na Gerarda, który ciągle spędzał czas z tym Frankiem. Ostatnio nie miał dla mnie ani chwili. Moi rodzice byli z tego powodu niezadowoleni. Ustaliliśmy, że razem z Gerardem wyjedziemy stąd i zajmiemy się firmą mojego ojca. Mieliśmy wziąć ślub ze sobą. Tak było planowane już lata temu, ale on teraz zamiast zająć się mną, to zapałał miłością, do jakiegoś pedała. 

On zawsze taki był. Niby jakiś tajemniczy i trzymał się z daleka od ludzi, ale jak czegoś chciał, to od razu musiał to mieć, bo inaczej obrażał się jak jakieś małe dziecko. Nie podobało mi się w nim wiele rzeczy, ale jakoś to przetrzymywałem, bo moja matka na mnie naciskała, a strasznie zależało mi na tym, aby była szczęśliwa. To moje jedyne marzenie. Zaraz po tym, aby poślubić tego kretyna bez mózgu.

Muszę go jakoś znów zaciągnąć do łóżka. Wtedy zgadza się na wszystko, byleby tylko sobie ulżyć. Wymuszę na nim ten ślub, albo zaciągnę go do urzędu siłą. Nie będę się z nim cackał. Obiecał mi coś, więc musi tej obietnicy dopełnić.

-Jamie, kochanie, byłeś u Gerarda?-zapytała moja matka.

-Tak mamusiu.-uśmiechnąłem się.-Było okej. Pogadałem z nim o tym zdjęciu i już mi wszystko wytłumaczył. To jego przyjaciel i akurat u niego nocował. Mikey zrobił mu kawał.

-Mikey...Mikey...-kobieta zastukała palcem w brodę i zamyśliła się na chwilę.-A czy on ci się może nie podoba, co?-spojrzała na mnie z błyskiem w oku.
Zapewne miała już kolejny podły pomysł na to, jak mnie zeswatać.
-Nie, Mikey jest typem gościa, który ciągle siedzi w domu. Jest nudny. Wolę jego brata, Gerarda.-posłałem kobiecie lekki uśmiech.
Naprawdę lubię Gerarda, więc nie muszę udawać, że mi się podoba. Jest inni, niż inni i chyba to mi się w nim najbardziej podoba. Podobają mi się osoby z tajemnicami. Są ciekawe. Lepsze, niż zwykli, nudni ludzie.
-Rozumiem.-kobieta westchnęła ciężko.-Ale jeśli Gerard się wycofa, to wiesz, że czeka cię Mikey.-powiedziała spokojnie.
Skinąłem głową. Dopiłem swoją herbatę i opuściłem dom. Musiałem poważnie porozmawiać z moim chłopakiem o naszym związku. Szykuje się poważna rozmowa między nami, która na pewno go nie ominie.
Zapukałem do drzwi, a on otworzył mi od razu. Na rękach trzymał małego, śpiącego kota. Nie wiedziałem, że ma jakieś zwierzątko. Kiedy je przygarnął?
-Oh, hej Jamie.-uśmiechnął się do mnie wesoło.-Co tam?
-Musimy pogadać.-mruknąłem nie odwracając wzroku od zwierzaka.
Denerwowały mnie koty. Od zawsze. Dlatego nigdy nie miałem żadnego. Wolałem mieć szczury. Właśnie takie zwierzaki mi odpowiadały. Ciche i spokojne.

-Wejdź.-przepuścił mnie w drzwiach.
Wszedłem do środka. Od razu poszliśmy do jego pokoju i zamknęliśmy drzwi. Chłopak cały czas trzymał tego pchlarza w rękach.
-Może...Zabawimy się dziś tak, jak kiedyś, hmm?-zamruczałem mu do ucha.
Gerard tylko uśmiechnął się i odłożył kota. Przyczepił się do mojej szyi i zaczął rozpinać zamek od spodni. Chcieliśmy się już rozerwać, ale kot zaczął przeraźliwie miauczeć. Patrzył z wyrzutem na swojego właściciela, który g obudził.
-Wybacz mi, muszę się na razie zająć kotem.-westchnął.
Nigdy z tego nie rezygnował, a teraz tak nagle musiał zająć się kotem? Co jest z nim kurwa nie tak?
-Co ty teraz z tym kotem, co?-mruknąłem.
-Bo to mój kot. Poison, to mój kochany futrzak.-pocałował go w łeb, a kot zamruczał z aprobatą.
Wyglądało na to, że ten Poison zajął moje miejsce w jego życiu.
-A więc niech ten kot zrobi ci dobrze, bo ja nie zamierzam maczać w tym palca.-warknąłem i wyszedłem z jego domu.
Miałem dość jego głupiego zachowania. Ale, nie. Ja tego tak nie zostawię. On jeszcze się mną zainteresuję.

Tell me how love kills | V

Gerard

Jamie krzyczał na mnie. Mało tego. Śmiał podnieść rękę na Franka, który wcale się nie bronił. Stanął przede mną, aby się upewnić, że nic mi się nie stanie. To było miłe z jego strony, ale on nie był jakoś specjalnie silny, czy coś. 

-I co?! Myślisz, że jak dasz mu się raz, to mi go zabierzesz?!-warknął blondyn.

Przytuliłem Franka do siebie, aby się nie wyrwał.

-Co ty chcesz, Jamie? Frank, to mój przyjaciel i nigdy między nami do niczego nie doszło, prawda?-spojrzałem na małego szatyna.

Przez chwile mogłem zobaczyć łzy w jego oczach, ale zaraz znów zastąpiła je dziwna obojętność.

-Racja. Ani ja, ani Gerard nie mamy ze sobą nic wspólnego. Nigdy.-wyrwał się z moich ramion.-Przepraszam, ale chyba już pójdę.

Minął w drzwiach May'ę i Mikey'a. Jeszcze przez chwilę wpatrywałem się w swoje dłonie.

-Źle zrobiłeś, Gerard.-mruknęła dziewczyna i także opuściła dom.

Mój brat spojrzał na mnie zrezygnowany, ale nic nie powiedział. Zamknął się w swoim pokoju. Zostałem tylko ja i Jamie, który spokojnie wpatrywał się we mnie z tym swoim uśmiechem. Nie cieszyłem się z takiego obrotu zdarzeń.

-To co...Idziemy do mnie?-zapytał.

-Nie. Wyjdź, jasne?-warknąłem i otworzyłem mu drzwi.

Chłopak tylko prychnął i zostawił mnie. Sam na sam z pustką. Powinienem teraz pójść do Franka i z nim pogadać, ale chłopak jest teraz zapewne na maksa wkurzony. Usiadłem na ganku i zacząłem wpatrywać się w ludzi, którzy mijali się na ulicy bez zbędnej radości. Rzadko kiedy dało się zauważyć kogoś, kto tak po prostu się uśmiechał. Pomijając Franka, bo on zwykle cały czas się uśmiechał.

Usłyszałem miauczenie, które dobiegało z gałęzi drzewa. Poszedłem tam i zobaczyłem małego, czarnego kota, który przeszywał mnie swoimi złotymi ślepiami. Jestem pewien, że jeszcze chwila i skoczyłby mi na twarz, ale on tylko patrzył na mnie lekko przerażony.

-No chodź, mały.-wyciągnąłem do niego rękę, a on tylko mnie podrapał. 

Nie przejąłem się tym, bo była to tylko mała ranka. Podskoczyłem i złapałem kota za grzbiet, po czym po prostu go zdjąłem.

-Uparciuch z ciebie.-uśmiechnąłem się do zwierzaka.-I wygląda na to, że jesteś sam, co?-pogłaskałem go po łebku, a kot przymknął oczy.-Nazwę cię Poison, co ty na to?

Kot zamruczał z aprobatą. Nigdy nie miałem zwierzaka, bo jakoś mnie do nich nie ciągnęło, ale ten kociak jet wyjątkowo słodki, więc myślę, że nikt się nie obrazi, jeśli go sobie wezmę. Rozejrzałem się, czy aby na pewno nikt nie widzi i zabrałem Poison'a do swojego pokoju. Położyłem go na łóżku, a mały spryciarz od razu zajął miejsce na mojej poduszce.

Teraz zacząłem się zastanawiać, jak mam przeprosić Frania.

Tell me how love kills | IV

Mikey

Obudziłem się przed wszystkimi. Spojrzałem na łóżko brata z zazdrością. Przyciskał do siebie Franka i pewnie w najbliższym czasie nie zamierzał go zostawić. Ciekawe jakbym......

Wziąłem telefon i zrobiłem zdjęcie akurat w dobrym momencie. To nie wyglądało jak przyjacielskie przytulenie, bo kto śpi ze swoim najlepszym przyjacielem w jednym łóżku. Od razu wysłałem to do chłopaka mojego brata. Miałem dość patrzenia na ten cały syf i postanowiłem wziąć tą sprawę w swoje ręce.
-A ty co robisz?-dziewczyna spojrzała na mnie podejrzliwie.-Czyżbyś mi robił zdjęcia, gdy spałam, co?
-Nie, robiłem zdjęcie mojemu bratu, bo jest taaaaki słodki.-przewróciłem oczami.
-A ja to nie?!-zerwała się na równe nogi.
Westchnąłem ciężko i pokręciłem głową. Pokazałem dziewczynie, gdzie może się umyć, a sam zostawiłem ją i zszedłem na dół. Mama pojechała beze mnie i pewnie będzie mi to później wypominać, ale co tam. Wolę siedzieć w domu i ich pilnować, aby nie zrobili czegoś głupiego.
-Bu!-dziewczyna wparowała do kuchni.-Głoooodna jestem w cholerę!
-A nie przytyjesz przez to, hmm?-spojrzałem na nią spokojnie.
Maya obrzuciła mnie nienawistnym spojrzeniem i zabrała mi mój talerz ze śniadaniem. Musiałem zrobić sobie coś innego, ale lodówka była pusta. Poszedłem się ubrać i już miałem wyjść do sklepu, ale dziewczyna mnie zatrzymała.
-Mogę też iść?-zapytała.
-Zjadasz mi śniadanie i jeszcze się pytasz?-mruknąłem. Młoda kobieta zrobiła smutną minkę, a ja nie mogłem jej odmówić.
Zabrałem ją ze sobą na zakupy. Zamiast do sklepu, poszliśmy coś zjeść na mieście. W tym czasie wypytałem dziewczynę o wszystko, co łączyło ją i Franka.  Okazało się, że to jego bliska kuzynka i akurat była w okolicy i postanowiła go odwiedzić. Miło, jak na nią. Zwykle nikt z rodziny nie odwiedzał chłopaka, tylko mieszkał on sam z matką. Wydawało mi się, że inni unikają ich, bo coś było kiedyś nie tak. Może jakiś sekret z przeszłości, który w końcu wyszedł na jaw? Może Frank, to tak naprawdę nie Frank, tylko jakiś zombie wysysacz mózgów?
Pokręciłem głową. Boże, o czym ja ostatnio myślę. Tylko mam same głupoty w głowie.
-To jak poznałeś Franka?-zapytała Maya.
-Któregoś dnia jeździłem na rowerze, a on wpadł mi po koła i połamałem mu rękę. Powiedział, że nie poskarży się mamie, jeśli zostanę jego przyjacielem. Jak się zgodziłem, tak do tej pory nie wygadał.-uśmiechnąłem się dumnie.
-Piękna przyjaźń.-zaśmiała się.
Pogadaliśmy jeszcze chwilę, a potem zebraliśmy rzeczy, które kupiliśmy i ruszyliśmy do domu. Tam czekała nas nie miła niespodzianka....