Tell me how love kills | VII

Gerard

-Jesteś dziwnym kotem...-westchnąłem wpatrując się w malca, który próbował odgryźć mi palec.-Aua! Ale masz te kły...

Poison polizał mnie po policzku i spojrzał mi w oczy. Te jego ludzkie odruchy zaczynały mnie coraz bardziej przerażać. Nawet przez sen gadał, a jak na mnie patrzył, to zdawało mi się, że widziałem jego myśli. Pierwszy raz czuje takie coś. Bardzo dziwne uczucie. 

Odpycham od siebie wszystkich i zamiast przyjemności wybieram kota, który...Uspokaja mnie. Nie czuję tej nienawiści do całego świata.

Jednak najbardziej martwi mnie to, że Franka wciąż nie widać. To już kolejny dzień, odkąd nie widziałem jego zarumienionej, uśmiechniętej twarzy. Ten widok sprawiał, że czułem się wyjątkowo, bo wiedziałem, że nikt inny nigdy go takiego nie zobaczy.

Kot podszedł do okna i chciał się wydostać, ale miał problem. Okno było szczelnie zamknięte. Tak samo, jak drzwi. Nie miał żadnej drogi ucieczki, więc zaczął biegać po moim pokoju, jak opętany, co mnie denerwowało, bo nie mogłem się skupić na niczym innym, tylko na dźwięku małych łap uderzających o deski. Przed chwilą był na zewnątrz, a teraz już robi się ciemno i zimno, więc go nie wypuszczę, bo spędzę resztę wieczoru na martwieniu się, co się dzieje z tym głupim kotem.

-Poison, przestań do cholery!-warknąłem, a kot miauknął przeraźliwie i skulił się w kącie. 

Dostrzegłem tylko, jak jego łapy powiększają się i zmieniają kolor na bardziej ludzki, abym w końcu mógł dostrzec go w pełnej krasie. Chłopak o jasnej cerze i ciemnych włosach siedział tam, skulony, a ja rozpoznałem w nim mojego Franka. Podszedłem bliżej i przykryłem go kocem, a on spojrzał na mnie smutno.

-Nie powiesz nikomu, prawda?-jego usta zadrżały.

Miał jeszcze ogon, a zamiast swoich ludzkich uszu, te bardziej kocie. Był bardzo przerażony. Chyba najbardziej tym, że mogę go odtrącić. Wtuliłem się w jego plecy i westchnąłem ciężko. 

-Głupi jesteś.-szepnąłem.-Bardzo, bardzo głupi, ale to pozostanie naszym sekretem...Jednak jest jeden warunek...-uśmiechnąłem się lekko.

-Jjjaki?-odwrócił głowę tak, aby spojrzeć mi w oczy.

Skorzystałem z tego i pocałowałem go w usta. Zatrzymałem jego dłoń, która chciała mnie odepchnąć i po prostu go całowałem wkładając w to całe serce i wszystkie możliwe pozytywne uczucia, jakie we mnie tkwiły. Popchnąłem go na zimne deski nie przerywając pocałunku, który teraz stał się dla mnie, jak cenny oddech, potrzebny do życia.

-Właśnie taki, Frankie.-zabrałem niesforny kosmyk, który wpadł na jego anielską buźkę i przywróciłem go na miejsce.

Praktycznie na nim leżałem. Podpierałem się tylko łokciami, aby go nie zgnieść. Chłopak tylko zarumienił się i odwrócił wzrok. 

-Ja tak nie mogę. Gerard, ty masz kogoś, a ja...Sam powiedziałeś, że jestem tylko przyjacielem i....

-Zamknij się już.-przyłożyłem palec do jego ust.-Czy ty rozumiesz, że skłamałem?-spojrzałem mu w oczy, ale widziałem, że on wciąż nie rozumie.-Skłamałem mówiąc, że jesteś tylko moim przyjacielem, okej? Może to nie jest wielka miłość, ale myślę, że za jakiś czas to będzie coś wielkiego i niesamowitego.

Frank wpatrywał się we mnie, jakby oznajmił mu właśnie, że od jutra będę zawodowym sportowcem, co w moim przypadku nie było ani trochę możliwe. Od zawsze chciałem spróbować być z nim, ale nigdy nie miałem wystarczającej odwagi, aby mu powiedzieć. Tłumiłem to od jakiś trzech miesięcy, które były moją prywatną katorgą. Wiecznie musiałem patrzeć na niego z daleka. Nie mogłem go dotknąć w tak bardzo pożądany sposób, albo chociaż pocałować na krótki moment, bo zawsze był Jamie. 

Teraz, gdy już nikt nie toruje mi do niego drogi, mogę robić, co chcę. 

-Kocham cię.-szepnąłem, ale on już tego nie usłyszał, bo spał.

Podniosłem go z ziemi i zaniosłem do łóżka. Teraz moja kolej, aby się nim zaopiekować.

Tell me how love kills | VI

Jamie

Byłem wściekł na Gerarda, który ciągle spędzał czas z tym Frankiem. Ostatnio nie miał dla mnie ani chwili. Moi rodzice byli z tego powodu niezadowoleni. Ustaliliśmy, że razem z Gerardem wyjedziemy stąd i zajmiemy się firmą mojego ojca. Mieliśmy wziąć ślub ze sobą. Tak było planowane już lata temu, ale on teraz zamiast zająć się mną, to zapałał miłością, do jakiegoś pedała. 

On zawsze taki był. Niby jakiś tajemniczy i trzymał się z daleka od ludzi, ale jak czegoś chciał, to od razu musiał to mieć, bo inaczej obrażał się jak jakieś małe dziecko. Nie podobało mi się w nim wiele rzeczy, ale jakoś to przetrzymywałem, bo moja matka na mnie naciskała, a strasznie zależało mi na tym, aby była szczęśliwa. To moje jedyne marzenie. Zaraz po tym, aby poślubić tego kretyna bez mózgu.

Muszę go jakoś znów zaciągnąć do łóżka. Wtedy zgadza się na wszystko, byleby tylko sobie ulżyć. Wymuszę na nim ten ślub, albo zaciągnę go do urzędu siłą. Nie będę się z nim cackał. Obiecał mi coś, więc musi tej obietnicy dopełnić.

-Jamie, kochanie, byłeś u Gerarda?-zapytała moja matka.

-Tak mamusiu.-uśmiechnąłem się.-Było okej. Pogadałem z nim o tym zdjęciu i już mi wszystko wytłumaczył. To jego przyjaciel i akurat u niego nocował. Mikey zrobił mu kawał.

-Mikey...Mikey...-kobieta zastukała palcem w brodę i zamyśliła się na chwilę.-A czy on ci się może nie podoba, co?-spojrzała na mnie z błyskiem w oku.
Zapewne miała już kolejny podły pomysł na to, jak mnie zeswatać.
-Nie, Mikey jest typem gościa, który ciągle siedzi w domu. Jest nudny. Wolę jego brata, Gerarda.-posłałem kobiecie lekki uśmiech.
Naprawdę lubię Gerarda, więc nie muszę udawać, że mi się podoba. Jest inni, niż inni i chyba to mi się w nim najbardziej podoba. Podobają mi się osoby z tajemnicami. Są ciekawe. Lepsze, niż zwykli, nudni ludzie.
-Rozumiem.-kobieta westchnęła ciężko.-Ale jeśli Gerard się wycofa, to wiesz, że czeka cię Mikey.-powiedziała spokojnie.
Skinąłem głową. Dopiłem swoją herbatę i opuściłem dom. Musiałem poważnie porozmawiać z moim chłopakiem o naszym związku. Szykuje się poważna rozmowa między nami, która na pewno go nie ominie.
Zapukałem do drzwi, a on otworzył mi od razu. Na rękach trzymał małego, śpiącego kota. Nie wiedziałem, że ma jakieś zwierzątko. Kiedy je przygarnął?
-Oh, hej Jamie.-uśmiechnął się do mnie wesoło.-Co tam?
-Musimy pogadać.-mruknąłem nie odwracając wzroku od zwierzaka.
Denerwowały mnie koty. Od zawsze. Dlatego nigdy nie miałem żadnego. Wolałem mieć szczury. Właśnie takie zwierzaki mi odpowiadały. Ciche i spokojne.

-Wejdź.-przepuścił mnie w drzwiach.
Wszedłem do środka. Od razu poszliśmy do jego pokoju i zamknęliśmy drzwi. Chłopak cały czas trzymał tego pchlarza w rękach.
-Może...Zabawimy się dziś tak, jak kiedyś, hmm?-zamruczałem mu do ucha.
Gerard tylko uśmiechnął się i odłożył kota. Przyczepił się do mojej szyi i zaczął rozpinać zamek od spodni. Chcieliśmy się już rozerwać, ale kot zaczął przeraźliwie miauczeć. Patrzył z wyrzutem na swojego właściciela, który g obudził.
-Wybacz mi, muszę się na razie zająć kotem.-westchnął.
Nigdy z tego nie rezygnował, a teraz tak nagle musiał zająć się kotem? Co jest z nim kurwa nie tak?
-Co ty teraz z tym kotem, co?-mruknąłem.
-Bo to mój kot. Poison, to mój kochany futrzak.-pocałował go w łeb, a kot zamruczał z aprobatą.
Wyglądało na to, że ten Poison zajął moje miejsce w jego życiu.
-A więc niech ten kot zrobi ci dobrze, bo ja nie zamierzam maczać w tym palca.-warknąłem i wyszedłem z jego domu.
Miałem dość jego głupiego zachowania. Ale, nie. Ja tego tak nie zostawię. On jeszcze się mną zainteresuję.

Tell me how love kills | V

Gerard

Jamie krzyczał na mnie. Mało tego. Śmiał podnieść rękę na Franka, który wcale się nie bronił. Stanął przede mną, aby się upewnić, że nic mi się nie stanie. To było miłe z jego strony, ale on nie był jakoś specjalnie silny, czy coś. 

-I co?! Myślisz, że jak dasz mu się raz, to mi go zabierzesz?!-warknął blondyn.

Przytuliłem Franka do siebie, aby się nie wyrwał.

-Co ty chcesz, Jamie? Frank, to mój przyjaciel i nigdy między nami do niczego nie doszło, prawda?-spojrzałem na małego szatyna.

Przez chwile mogłem zobaczyć łzy w jego oczach, ale zaraz znów zastąpiła je dziwna obojętność.

-Racja. Ani ja, ani Gerard nie mamy ze sobą nic wspólnego. Nigdy.-wyrwał się z moich ramion.-Przepraszam, ale chyba już pójdę.

Minął w drzwiach May'ę i Mikey'a. Jeszcze przez chwilę wpatrywałem się w swoje dłonie.

-Źle zrobiłeś, Gerard.-mruknęła dziewczyna i także opuściła dom.

Mój brat spojrzał na mnie zrezygnowany, ale nic nie powiedział. Zamknął się w swoim pokoju. Zostałem tylko ja i Jamie, który spokojnie wpatrywał się we mnie z tym swoim uśmiechem. Nie cieszyłem się z takiego obrotu zdarzeń.

-To co...Idziemy do mnie?-zapytał.

-Nie. Wyjdź, jasne?-warknąłem i otworzyłem mu drzwi.

Chłopak tylko prychnął i zostawił mnie. Sam na sam z pustką. Powinienem teraz pójść do Franka i z nim pogadać, ale chłopak jest teraz zapewne na maksa wkurzony. Usiadłem na ganku i zacząłem wpatrywać się w ludzi, którzy mijali się na ulicy bez zbędnej radości. Rzadko kiedy dało się zauważyć kogoś, kto tak po prostu się uśmiechał. Pomijając Franka, bo on zwykle cały czas się uśmiechał.

Usłyszałem miauczenie, które dobiegało z gałęzi drzewa. Poszedłem tam i zobaczyłem małego, czarnego kota, który przeszywał mnie swoimi złotymi ślepiami. Jestem pewien, że jeszcze chwila i skoczyłby mi na twarz, ale on tylko patrzył na mnie lekko przerażony.

-No chodź, mały.-wyciągnąłem do niego rękę, a on tylko mnie podrapał. 

Nie przejąłem się tym, bo była to tylko mała ranka. Podskoczyłem i złapałem kota za grzbiet, po czym po prostu go zdjąłem.

-Uparciuch z ciebie.-uśmiechnąłem się do zwierzaka.-I wygląda na to, że jesteś sam, co?-pogłaskałem go po łebku, a kot przymknął oczy.-Nazwę cię Poison, co ty na to?

Kot zamruczał z aprobatą. Nigdy nie miałem zwierzaka, bo jakoś mnie do nich nie ciągnęło, ale ten kociak jet wyjątkowo słodki, więc myślę, że nikt się nie obrazi, jeśli go sobie wezmę. Rozejrzałem się, czy aby na pewno nikt nie widzi i zabrałem Poison'a do swojego pokoju. Położyłem go na łóżku, a mały spryciarz od razu zajął miejsce na mojej poduszce.

Teraz zacząłem się zastanawiać, jak mam przeprosić Frania.

Tell me how love kills | IV

Mikey

Obudziłem się przed wszystkimi. Spojrzałem na łóżko brata z zazdrością. Przyciskał do siebie Franka i pewnie w najbliższym czasie nie zamierzał go zostawić. Ciekawe jakbym......

Wziąłem telefon i zrobiłem zdjęcie akurat w dobrym momencie. To nie wyglądało jak przyjacielskie przytulenie, bo kto śpi ze swoim najlepszym przyjacielem w jednym łóżku. Od razu wysłałem to do chłopaka mojego brata. Miałem dość patrzenia na ten cały syf i postanowiłem wziąć tą sprawę w swoje ręce.
-A ty co robisz?-dziewczyna spojrzała na mnie podejrzliwie.-Czyżbyś mi robił zdjęcia, gdy spałam, co?
-Nie, robiłem zdjęcie mojemu bratu, bo jest taaaaki słodki.-przewróciłem oczami.
-A ja to nie?!-zerwała się na równe nogi.
Westchnąłem ciężko i pokręciłem głową. Pokazałem dziewczynie, gdzie może się umyć, a sam zostawiłem ją i zszedłem na dół. Mama pojechała beze mnie i pewnie będzie mi to później wypominać, ale co tam. Wolę siedzieć w domu i ich pilnować, aby nie zrobili czegoś głupiego.
-Bu!-dziewczyna wparowała do kuchni.-Głoooodna jestem w cholerę!
-A nie przytyjesz przez to, hmm?-spojrzałem na nią spokojnie.
Maya obrzuciła mnie nienawistnym spojrzeniem i zabrała mi mój talerz ze śniadaniem. Musiałem zrobić sobie coś innego, ale lodówka była pusta. Poszedłem się ubrać i już miałem wyjść do sklepu, ale dziewczyna mnie zatrzymała.
-Mogę też iść?-zapytała.
-Zjadasz mi śniadanie i jeszcze się pytasz?-mruknąłem. Młoda kobieta zrobiła smutną minkę, a ja nie mogłem jej odmówić.
Zabrałem ją ze sobą na zakupy. Zamiast do sklepu, poszliśmy coś zjeść na mieście. W tym czasie wypytałem dziewczynę o wszystko, co łączyło ją i Franka.  Okazało się, że to jego bliska kuzynka i akurat była w okolicy i postanowiła go odwiedzić. Miło, jak na nią. Zwykle nikt z rodziny nie odwiedzał chłopaka, tylko mieszkał on sam z matką. Wydawało mi się, że inni unikają ich, bo coś było kiedyś nie tak. Może jakiś sekret z przeszłości, który w końcu wyszedł na jaw? Może Frank, to tak naprawdę nie Frank, tylko jakiś zombie wysysacz mózgów?
Pokręciłem głową. Boże, o czym ja ostatnio myślę. Tylko mam same głupoty w głowie.
-To jak poznałeś Franka?-zapytała Maya.
-Któregoś dnia jeździłem na rowerze, a on wpadł mi po koła i połamałem mu rękę. Powiedział, że nie poskarży się mamie, jeśli zostanę jego przyjacielem. Jak się zgodziłem, tak do tej pory nie wygadał.-uśmiechnąłem się dumnie.
-Piękna przyjaźń.-zaśmiała się.
Pogadaliśmy jeszcze chwilę, a potem zebraliśmy rzeczy, które kupiliśmy i ruszyliśmy do domu. Tam czekała nas nie miła niespodzianka....

Tell me how love kills | III

Frank

Gerard patrzył na mnie spokojnie. Zrobił kilka kroków i już myślałem, że mi przywali, ale on tylko sięgnął po moje rzeczy i zaczął je przenosić do siebie. A więc miałem spędzić noc z Gerardem sam na sam w czterech ścianach jego pokoju. To chyba szczyt moich marzeń.
W końcu podreptałem za nim. Nie raz byłem w jego pokoju, więc wiedziałem co się w nim znajduję. Czarne ściany, ciemne zasłony w oknach, łóżko w rogu pokoju i biurko z jego rysunkami i różnymi tekstami.
Widziałem niektóre i bardzo mi się podobały. Nawet kiedyś zabrałem mu jeden, aby mieć pamiątkę, bo w końcu chłopak niedługo wyjeżdżał. Miał dostać jakąś fajną pracę w Nowym Jorku. Zapewne zabiera ze sobą tego swojego chłopaka.
A ja muszę jeszcze przeżyć nalot mojej kuzynki, Mai. Właśnie dlatego uciekłem z domu. Ona ma dziś przyjechać, a ja się jej cholernie boję. Jak byliśmy mali, to mi kredki do nosa wpychała i ciągle mnie czymś biła.
Mam małą nadzieję, że jej przeszło, ale to na pewno nie prawda. W ostatnie święta prawie mnie udusiła, bo przegrała ze mną bitwę na śnieżki. Cudem przeżyłem i...
-Frank, wszystko okej?-Gerard spojrzał mi w oczy.-Wyglądasz, jakbyś miał zaraz płakać, albo się śmiać jak pojebany.
Uśmiechnąłem się słabo. Po kolacji wróciliśmy do pokoi, a Gerd poszedł się wykąpać. Kusi mnie, żeby zajrzeć do łazienki, ale czego ja w jego ciele jeszcze nie widziałem? Chyba już dosłownie wszystko zobaczyłem.
Coś stuknęło w okno. Gałęzie drzew poruszały się przez wiatr, który wiał mocno. Musiała zbliżać się burza, czego bardzo się bałem. Podszedłem bliżej okna i dostrzegłem postać o długich, czarnych włosach. Dziewczyna uśmiechała się szeroko. Wyglądała, jakby urwała się z horroru, albo jeszcze gorzej.
-Frank Anthony Iero, otwórz to jebane okno, albo rozbije je głową.-powiedziała głośno.
Zrezygnowany otworzyłem jej i wpuściłem ją do środka. Była cała przemoczona. Cóż, najwyraźniej zaczęło już padać.
-Maya, co ty tu robisz?-westchnąłem.
-Twoja mama mówiła, że poszedłeś nocować u kolegi, więc skojarzyłam fakty i przyszłam tutaj.-powiedziała uśmiechając się uroczo.
-Świetnie, ale teraz już idź, bo zaraz Gerard tu wejdzie i będzie zły.
-Uuuu, A Gerard to twój facet, tak? Niby ten "kolega"?-zachichotała.
Westchnąłem ciężko i starałem się ją przekonać, żeby sobie poszła, jednak nic nie wyszło. W końcu zawołałem Mikey'a, aby zrobił interwencję.
Ten tylko popatrzył na dziewczynę i pokręcił głową.
-Co ty do niej masz. Wygląda fajnie.-szepnął.
-Tak? A chcesz mieć usta pełne piasku, albo czegoś?-zatrzepotałem rzęsami uroczo.
W końcu Gee opuścił łazienkę i spojrzał na naszą trójkę. Uniósł jedną brew patrząc na mnie pytająco. Ja tylko pokręciłem głową zmieszany i przyniosłem jeszcze dwa materace, dla Mai i dla Mikey'a, bo nie chciał być sam. Położyłem się na drugim końcu łóżka Gerda, ale ten przytulił mnie od tyłu i przyciągnął na minimalna odległość do siebie.
-Dobranoc!-powiedział Mikey.
-Pchły na noc i karaluchy niech wam odgryzą nogi.-szepnęła złowieszczo dziewczyna.
Zadrżałem lekko, ale Gerd się zaśmiał cicho.
-Ty, to jednak głupi jesteś, Frank. Trzęsiesz się tak, że aż łóżko trzeszczy.-szepnął mi do ucha, a ja zarumieniłem się zawstydzony.
-On jest taki od zawsze...Jak był mały, to...-zaczęła dziewczyna.
-Nie! Dobranoc!-krzyknąłem.
Po długiej chwili wszyscy już spali, oprócz Gerarda, który nucił jakąś piosenkę pod nosem. Jedną ręką obejmował mnie w pasie, a drugą gładził po włosach. Chyba myślał, że już śpię, bo nachylił się nade mnę i musnął moje usta.
-Jesteś mój, nie Mikey'a. Nikogo, tylko mój.-szepnął.-Kocham cię, Frankie.
Wtuliłem się w niego bardziej i zasnąłem. Bardziej spokojnie niż podczas innych nocy, które były samotne.

Tell me how love kills | II

Mikey

Gerard naprawdę czasami nie rozumiał, jak niektórymi czynami potrafił ranić biednego Frania. Taki chłopak, który jest w niego wpatrzony jak w obraz nie zwróci mu uwagi, gdy ten gada mu do ucha niestosowne rzeczy i do tego obmacuję po dupie. Musiałem zareagować i przydzwoniłem bratu w jaja, a Frank zaczął na mnie krzyczeć, że tak nie powinno być. Zabrał tego idiotę do pokoju, a potem nie wiem co robili, ale słyszałem stłumione jęki Gerda. 

To było okropne wiedzieć, że mój przyjaciel daje się wykorzystywać jak tania dziwka tylko po to, by być bliżej Gerrego. Dlaczego po prostu nie zaprosił go na wypad do kina, albo na spacer? Przecież to by było o niebo lepsze od takiego obrzydlistwa.
Nawet nie jestem pewien, czy Gerd coś pamięta. Był tak bardzo schlany w cztery dupy, że jest duże prawdopodobieństwo, że nic nie pamięta z tamtej nocy. Jedynie Frank to wie i zapewne zatrzyma tą tajemnicę do grobu, bo nigdy nikomu nie powie prawdy. Jedynie ja się o tym dowiedziałem przez przypadek któregoś wieczoru, gdy byliśmy sami. Właśnie wtedy wyznał mi to, co leży mu na sercu.
Powiedział mi, jak ciężko jest mu żyć z miłością do kogoś, kto nawet nie zwraca uwagi na te jego drobne uczynki. Owszem, chciał się zabić, ale jakoś go przekonałem, że będzie dobrze. W końcu Gerard może się jeszcze zmienić. Może w końcu zauważyć, jak bardzo chłopakowi na tym zależy, bo mu zależy. Cokolwiek się nie dzieje z moim bratem, on wie o tym o wiele wcześniej, niż ten Jamie. Naprawdę nie lubię chłopaka mojego brata. Jest ładny, to prawda, ale on...Nie potrafi się powstrzymywać. Zapewne zauważył to spojrzenie, jakim mój przyjaciel darzy Gerrego i wykorzystuje to. Obmacuje mojego braciszka i robi inne, o wiele gorsze rzeczy.

'Od Frank:

Hej Miki. Może wyjdziemy dziś gdzieś razem, co?'

Nie miałem ochoty przesiedzieć kolejnego dnia w domu, więc od razu zacząłem odpisywać.

'Do Frank:

Spoko. Może wpadnij do mnie. Gerarda dziś nie ma,

 bo poszedł do tego 

swojego chłoptasia. Co ty na to?'

Chłopak już nie odpisał, więc pomyślałem, że zrezygnował. Odłożyłem telefon i padłem na kanapę zrezygnowany. Szczerze, to nie miałem ochoty na nic. Miałem jeden z tych dni, kiedy chciałbym zamknąć się w pokoju i powoli znikać. Wiem, miewam humory, ale to przez to, że zazwyczaj zajmuję się problemami innych, a nie swoimi. Zwykle nie umiałem powiedzieć innym 'nie' i odejść wiedząc, że beze mnie sobie nie poradzą. Nie jestem takiego typu człowiekiem. Uwielbiam pomagać innym.

Już chciałem tymi rozmyślaniami doprowadzić się do snu, ale ktoś walnął w drzwi. Poszedłem zobaczyć kto to, a wtedy do domu wparował mi Frank z całym pudłem starych płyt, słodyczami i jakimś kwiatem.
-A co ty teraz, kurwa?-zdziwiłem się.
-Przenocujesz mnie u siebie, proszę?-spojrzał na mnie szczenięcymi oczkami.
Musiałem się zgodzić, bo inaczej zacząłby mi tutaj płakać. Zabrałem go do pokoju i przygotowałem mu miejsce na podłodze obok mojego łóżka. Rozpakowaliśmy rzeczy, które chłopak przyniósł.
-O, a więc tu była moja płyta.-spojrzałem na niego spode łba.
-No...Przyniosłem ci ją, bo ostatnio zapomniałem.-wydukał.
-Ostatnio?! OSTATNIO?!? Ja ci kurwa dam ostatnio!
Zaczęliśmy okładać się poduszkami. Akurat do pokoju zajrzała mama i uśmiechnęła się lekko.
-Hej Franiu. Nocujesz u nas?-zapytała.
-Tak proszę pani.-powiedział.-Mogę, prawda?
-Oczywiście, skarbie. Przygotuję zaraz kolacje dla was.-rzekła i znikła.
Uśmiechnęliśmy się szeroko i znów wróciliśmy do naszej wielkiej bitwy.
Moja mama bardzo lubi Franka, bo w końcu jakby go tu nie lubić? Mały, fajny, wesoły i uprzejmy chłopak. I do tego wspaniały przyjaciel. Czego chcieć od niego więcej? Serce ma wielkie i chyba kocha wszystko. Jest strasznie pozytywny, mimo tego wszystkiego, co go spotkało w życiu.
Dostałem poduszką w łeb, więc padłem na poduszki, a ten idiota usiadł na mnie i uśmiechnął się szeroko, jak jakiś pedofil. Próbowałem wstać, ale on przytrzymał mnie mocno. Pochylił się nade mną i po chwili polizał mnie w nos.
-Frank ty....-coś zamknęło mi usta i musiałem długo poczekać, zanim domyśliłem się, że to jego usta. Nie oddałem pocałunku, tylko wpatrywałem się w niego. Coś musiało być nie tak. Wtedy spojrzałem w stronę drzwi i już wiedziałem o co chodzi.
Gerard patrzył na nas z dziwnym bólem na twarzy, jakby to go naprawdę zraniło. Postanowiłem pomóc Frankowi i oddałem pocałunek wrzucając w to wiele serca. Objąłem go mocno w pasie, szarpiąc za koszulkę.
-Ekehm, ekehm....-zakaszlał Gerard.
Spojrzeliśmy na niego udawając zdziwienie.
-Oh, przepraszamy.-Frank udał zawstydzonego i odsunął się ode mnie.-Nie wiedzieliśmy, że tu jesteś.
-Oczywiście.-mruknął wyraźnie niezadowolony.-Mama mówi, że masz iść jej pomóc, Mikey i że Frank ma spać u mnie, bo ty jutro rano jedziesz z nią na zakupy i nie chcę budzić Frania.-powiedział uśmiechając się przebiegle.
Zacisnąłem pięści na pościeli.
-Okej.-mruknąłem.
Nie byłem zadowolony z takiego obrotu spraw, ale zapewne Frank cieszył się jak głupi, bo w końcu to Gerard.
Czy naprawdę nikt już się nie liczy z moimi uczuciami...?

Tell me how love kills | I

Gerard

Miałem wrażenie, jakby ktoś skakał po mnie całą noc. Moje poranki zwykle tak wyglądały. Poprzedni wieczór spędziłem z Jamie'em w klubie, gdzie trochę popiliśmy. Chyba trochę się zapędziliśmy z tym obmacywanie i całowaniem się, bo jakiś koleś wywlókł mnie z klubu i zaczął okładać pięściami.

Nie wiem, co się wtedy stało z chłopakiem, bo straciłem kontakt z rzeczywistością. Ktoś jednak okazał się łaskawy i przyniósł mnie tutaj. Nie pamiętam dokładnie, kto to był, ale wydawał mi się całkiem znajomy. 

Tak, czy siak teraz mam okropnego kaca. Jest bardzo wcześnie, a nie chcę obudzić brata, albo mamy, bo od razy dostanę opieprz za stan w jakim wróciłem wczoraj do domu. Bardziej nakrzyczy na mnie Mikey, bo już dawno obiecałem mu, że nie będę pić. No przynajmniej nie tak dużo.

Po cichu opuściłem pokój i udałem się do pustej kuchni. Spojrzałem na zegarek, który wskazywał dokładnie 6:34. Mama musiała już pojechać do pracy, żeby przygotować salon. Kobieta jest fryzjerką. Zwykle wychodziła po godzinie 8:00, ale teraz mają tam jakiś mały remont, więc musi wszystko nadzorować.

Zaparzyłem sobie kawę i usiadłem przy stole. Spokojnie przejrzałem gazetę w której pisali o jakimś gwałcie na młodej kobiecie. W tych stronach jest to normalne, że ktoś zostaję zgwałcony. Raz w miesiącu spotyka to może trzy osoby.
-Co robisz, zgredziu pedziu?-do kuchni wszedł Mikey.
Chłopak oparł się o blat i spojrzał na mnie. Wyglądał na dość zamyślonego. Zapewne przetwarzał informacje z wczoraj i za chwilę dostanę niezły opieprz. Blondyn jednak wzruszył ramionami, zabrał mi kawę i ruszył do salonu.
Westchnąłem zrezygnowany. Nie chciało mi się już przyrządzać kolejnej kawy, więc poszedłem się ubrać. Narzuciłem na siebie jakąś ciemną koszulkę i do tego czarne jeansy. Tak właśnie wyglądała cała moja szafa z ubraniami. Większość rzeczy z logiem Misfits, albo Iron Maiden, lub po prostu bardzo ciemne rzeczy. Taki miałem styl i nikt nie mógł tego zmienić.
Zajrzałem do salonu, gdzie Mikey przełączał kanały w poszukiwaniu czegoś ciekawego.
-Ej, młody...-usiadłem obok niego.-Kto mnie wczoraj przyprowadził?-zapytałem.
-Czyli sam zaczynasz ten temat.-odstawił kubek.-Przyprowadził cię Frank, jak zwykle. Znalazł cię nawalonego pod drzewem, jak jakiś koleś próbował ci wsadzić, więc cię zabrał.-powiedział bez emocji, jednak mogłem się domyślić, jak bardzo był zdenerwowany.-Kolejny raz ci uratował dupę. Nie wiem dlaczego, ja bym cię tam zostawił w rękach tego napalonego faceta, żebyś rano obudził się z jego fiutem w dupie i żeby cię bolało. Tego bym ci życzył.-mruknął  i opuścił pomieszczenie.
Czyli był bardzo zły. Cholera, musiałem jednak zrobić coś bardzo źle, że był aż tak wściekły.
Postanowiłem pójść do Iero, aby dowiedzieć się więcej. Skoro mnie przyprowadził, to musiał wiedzieć, co mogło zajść później. Zapukałem do drzwi jego domu. Nikt mi nie otworzył. Zapewne chłopak jeszcze spał po całej nocy spędzonej na grach. Tak, Frank jest tego typu chłopakiem. Uroczy, mały szatyn, który spędza wolny czas nad gitarą, lub konsolą.
Podoba mi się, tak trochę. Mógłbym powiedzieć, że mam do niego małą słabość i zawsze wybaczam mu różne głupie numery. Mimo, że jest przyjacielem Mikey'a, to i tak więcej czasu spędza w moim towarzystwie, jakby był we mnie...Zakochany?
Tak, to chyba to słowo. Zakochanie. Właśnie to uczucie jest mi obce, bo czym jest miłość? Wydaję mi się, że to tylko chwila w naszym życiu, gdy zdaje nam się, że jesteśmy szczęśliwi. Kiedy już naprawdę mamy sięgnąć po to, to to uczucie znika, po prostu się roztapia. Podobno taka pierwsza strata osoby na której nam zależy boli najbardziej, bo w końcu wkładamy w to całe serce i darujemy drugiej osobie całe swoje serce i poświęcamy jej swój wolny czas, a ona po dłuższym czasie znika. Ot tak sobie.
Dlatego nie chcę się zakochać. Nie chcę cierpieć po kimś, komu na mnie nie zależy, bo to bez sensu. Kopnąłem w te jebane drzwi bardziej zdenerwowany czekaniem. W końcu ujrzałem w drzwiach zaspanego Franka. Włosy miał roztrzepane i okryty był kołdrą. Zapewne pod tym musiał być tylko w samych bokserkach...Boże, Gerard, Stop. O czym ty myślisz, człowieku?
-O, hej Geeeeee.-uśmiechnął się i przetarł oczy.-Co tu robisz tak wcześnie?
-Chcę pogadać o wczorajszym wieczorze.-powiedziałem spokojnie.
Chłopak zarumienił się lekko, ale przepuścił mnie, abym mógł wejść do środka.
-Chodź do mojego pokoju, bo mama odsypia nockę.-powiedział cicho.
Skierowaliśmy się do jego pokoju. Byłem tu jeden raz, jakieś parę tygodniu, gdy chłopak zrobił imprezę Halloweenową, która była również jego urodzinami. Pamiętam, jak bardzo chłopak ucieszył się z tej gry, którą mu dałem. Nawet trochę pograliśmy, ale potem Jamie źle się poczuł i musiałem pójść z nim do domu.
Frank zrzucił z siebie kołdrę, a ja mogłem zobaczyć jego plecy i zgrabny tyłek ukryty za różowymi bokserkami.
-Bardzo męski kolor.-uśmiechnąłem się lekko.
-Oh...Em...Dzięki?-spojrzał na mnie zmieszany.
Nałożył przetarte spodnie na tyłek i sięgnął po jakąś koszulkę. Rozłożyłem się na jego łóżku, które jeszcze było ciepłe. I do tego pachniało szatynem. Istny raj....
-To co chcesz wiedzieć, Gerard?-Frank pochylał się nade mną.
Boże, kiedy on zdążył się ogarnąć? Może na chwilę przysnąłem.
-Mikey jest na mnie zły i nie chcę mi powiedzieć, dlaczego.-westchnąłem smutno.-Wiesz może, co ja takiego zrobiłem?
Chłopak przygryzł wargę i odwrócił wzrok. Na jego szyi dostrzegłem coś, jakby miał malinkę i to dość porządną. Podszedłem do niego i odgarnąłem jego włosy, a on zareagował na to szybko, odsuwając się na znaczną odległość.
Niemożliwe, żebym ja mu to zrobił, prawda? Chociaż słyszałem już różne historię o tym, co robię, gdy jestem pijany. Jednak nigdy nie tknąłbym Franka. Co to, to nie.
-Nic się nie stało, tylko trochę paplałeś o tym, że jestem ładny i to Mikey'a wkurzyło, bo mnie lubi.-powiedział zrezygnowany.-Nie rozdrapuj strych ran i zapomnij. Idź do domu.
Zrezygnowany opuściłem jego dom. Może później pogadam z Mikim na spokojnie o tej sprawie.